„Marta jakoś potrafi mieć czysty dom”. Mąż porównywał mnie do żony kolegi, aż przy wszystkich zapytałam, kto naprawdę sprząta ich mieszkanie
— Marta jakoś potrafi ogarnąć dzieci i mieszkanie. Może po prostu zapytaj ją, jak to robi — powiedział Piotr, odsuwając talerz zupy.
Stałam przy zlewie z mokrym rękawem. Za ścianą pięcioletni Antek płakał, bo zgubił ukochanego misia, a Zosia wołała, że na jutro potrzebuje brystolu. Spojrzałam na męża. Siedział w kurtce, nawet butów nie zdjął.
— A ty możesz jej zapytać, czy jej mąż też czeka, aż ktoś poda mu łyżkę?
— Znowu zaczynasz. Nic już nie można powiedzieć.
Właśnie to zdanie słyszałam najczęściej. Zaraz po: „U Michała jest inaczej”.
Pracowałam w księgowości hurtowni budowlanej. O siódmej zostawiałam Antka w przedszkolu, potem odprowadzałam Zosię pod szkołę. Po pracy zakupy, obiad, pranie, lekcje. Wieczorami sprawdzałam wiadomości od wychowawczyni i liczyłam, czy po racie kredytu wystarczy na dentystę.
Piotr był przedstawicielem handlowym. Wracał zmęczony, to prawda. Tylko jego zmęczenie kończyło rozmowę. Moje oznaczało, że powinnam wcześniej chodzić spać.
Porównania zaczęły się po parapetówce u Michała, kolegi z jego pracy. Marta podała wtedy ciepłą kolację, dzieci bawiły się spokojnie, a w łazience pachniało świeżym praniem. Zapamiętałam jej ładną bluzkę. Ja miałam na spodniach zaschnięty jogurt.
Potem wystarczyło, że zostawiłam kubek na stole.
— U nich nawet przy dwójce dzieci nie ma takiego bałaganu.
Kiedy Antek dostał ataku złości w sklepie, usłyszałam, że Marta umie stawiać granice. Kiedy zamówiłam pizzę po zamknięciu miesiąca w pracy, Piotr westchnął, że Michał codziennie je domowe obiady.
Zaczęłam wstawać pół godziny wcześniej. Szorowałam umywalkę przed wyjściem. Raz prasowałam koszulę Piotra o wpół do pierwszej, płacząc ze złości, bo rano miałam ważne rozliczenie.
I jeszcze przepraszałam, że jestem niemiła. No, tak to wtedy wyglądało.
W sobotę mieliśmy jechać do Michała i Marty na kolację. Nie chciałam. Piotr powiedział, żebym przestała robić z niej wroga.
Tyle że ja jej nie nienawidziłam. Wstydziłam się przy niej oddychać, jakbym nawet to robiła za głośno.
Drzwi otworzyła nam Marta z ręcznikiem na ramieniu.
— Wchodźcie, mama właśnie zabiera chłopaków na noc. Inaczej byśmy sobie nie pogadali.
W kuchni stały pudełka z jedzeniem. Marta przesypywała surówkę do miski.
— Błagam, nie patrz. Zamówiłam z baru obok. Nie miałam siły gotować.
Roześmiała się, a mnie ścisnęło w gardle.
Przy stole Piotr znowu zaczął:
— Powinnaś dać mojej żonie jakiś kurs organizacji. U was zawsze jak w katalogu.
Marta odłożyła widelec.
— Dzisiaj rano była pani do sprzątania.
— No tak, ale ogólnie… — machnął ręką.
— Dwa razy w tygodniu. Mama odbiera dzieci. Ja pracuję na pół etatu, Piotr. Bez tego też miałabym tutaj pobojowisko.
Popatrzyłam na męża.
— Wiedziałeś?
Zajął się krojeniem mięsa.
— Michał coś wspominał.
Przez chwilę słyszałam tylko lodówkę. On wiedział. Kiedy odmawiałam sobie fryzjera, żeby opłacić zajęcia Zosi, on wiedział, że porównuje mnie z kobietą, która miała pomoc, na jaką nas nie było stać.
— To dlaczego ani razu tego nie powiedziałeś?
— Nie rób scen przy ludziach.
Michał spuścił wzrok. Marta dotknęła mojego przedramienia, ale ja już wstałam.
W domu Piotr zarzucił mi, że go upokorzyłam.
Nie krzyczałam. Wyjęłam z torby kartkę z listą zakupów i zaczęłam na odwrocie wypisywać wszystko, o czym musiałam pamiętać: szczepienie Antka, składka klasowa, buty na zmianę, kończący się proszek, termin raty.
— Myślisz, że jestem zła przez kurz? — zapytałam. — Ja już nawet pod prysznicem układam plan na jutro. A ty stoisz obok i oceniasz wynik.
— Przecież pomagam, kiedy prosisz.
— Nie chcę być twoją kierowniczką. Chcę mieć męża.
Rozpłakałam się dopiero wtedy, kiedy Zosia wyszła z pokoju i położyła na stole swoje dwadzieścia złotych.
— To na panią do sprzątania. Tylko się nie kłóćcie.
Piotr patrzył na ten banknot długo. Ja przytuliłam córkę i powiedziałam, że to nie jej sprawa do naprawiania.
Następnego dnia podzieliliśmy obowiązki. Nie „pomoc”. Odpowiedzialność. Piotr przejął poranki, zakupy i sprawy przedszkola. Już w środę zapomniał o zapasowych spodniach. Musiał urwać się z pracy.
Wieczorem powiedział:
— Nie wiedziałem, że tego jest tyle.
— Bo nie chciałeś wiedzieć.
Minęły trzy miesiące. Byliśmy na dwóch spotkaniach u terapeutki. Piotr już mnie nie porównuje, ale ja nadal czasem chowam brudny kubek, kiedy słyszę klucz w zamku. Potem przypominam sobie, że mogę po prostu siedzieć.
Chciałabym znowu czuć się przy nim swobodnie. Tylko jak przestać oczekiwać kolejnej uwagi, skoro tak długo przychodziła niemal codziennie?