Teściowa spytała, co ugotuję nad morzem. Wtedy odkryłam, że mąż już obiecał rodzicom, że znów za nich dopłacimy

— Tylko w tym roku zrób mniej mielonych. W zeszłym roku trzy zostały i potem nie było komu zjeść — powiedziała teściowa, podsuwając mi ogórki.

Chciałam odpowiedzieć, że tym razem niczego nie smażę. Wtedy Paweł, nadal zajęty krojeniem chleba, rzucił:

— A, przelałem już zaliczkę za oba domki. Mamie powiedziałem, że do ich części dołożymy siedemset, tak jak ostatnio.

W piątek przy tym samym stole liczyliśmy, czy do wypłaty wystarczy nam na aparat na zęby dla Zosi. Sama zaproponowałam, że odpuszczę sobie fryzjera. Teraz patrzyłam na okruszki pod jego nożem i próbowałam sobie przypomnieć, kiedy uzgodniliśmy te siedemset złotych. Nie uzgodniliśmy.

— Z którego konta?

— No ze wspólnego. Anka, pogadamy potem.

To „potem” dobrze znałam. Rok wcześniej w Dębkach poprosiłam go, żeby zabrał dzieci na plażę, bo od rana nie zdążyłam nawet umyć włosów. Powiedział, że ojciec już na niego czeka, bo mieli iść po wędzoną rybę. Wrócili po dwóch godzinach. Bez ryby, za to po piwie. Ja w tym czasie zrobiłam obiad i wyprałam ręcznie prześcieradło, bo Kuba zsikał się w nocy, a pralka była tylko u właścicielki.

Najgorsze, że na zdjęciach z tamtego wyjazdu wszyscy wyglądamy na wypoczętych. Na jednym siedzę z nimi na tarasie. Pamiętam, jak Paweł zawołał: „Anka, chodź, bo znowu cię nie będzie”. Ścierkę, którą miałam w ręce, schowałam pod udo.

— Nie pogadamy potem — powiedziałam. — Skoro ustalacie przy mnie, co mam gotować i ile mam dopłacić, to możemy też przy mnie to odwołać.

Teściowa odłożyła widelec. Zapytała cicho, czy naprawdę mam jej za złe te pieniądze. Jej było autentycznie głupio. Przez chwilę zrobiło mi się głupio razem z nią.

— Mamo, daj spokój — wtrącił Paweł. — Przecież wiesz, że Anka sobie zawsze poradzi.

I to mnie ruszyło bardziej niż przelew. Chyba naprawdę myślał, że mówi o mnie coś miłego.

— Właśnie że sobie nie poradzę. Nie pojadę, jeśli nie podzielimy kosztów uczciwie i roboty po równo między naszą czwórkę. Każda rodzina płaci za swój domek, a zakupy rozliczamy według liczby osób. Gotowanie, sprzątanie i dyżury przy dzieciach dzielimy na cztery. Też chcę móc wyjść z domku bez pytania, czy ktoś zostanie z Kubą.

Teść dotąd zbierał palcem sól z obrusa. Podniósł głowę i powiedział, że dzieci może wziąć na lody, ale obiadu dla sześciu osób nie ugotuje.

— To kupisz pierogi i je odgrzejesz. Ja też nie zamierzam robić nikomu dwudaniowych obiadów.

Wieczorem Paweł miał do mnie pretensje, że zrobiłam z niego przy rodzicach człowieka, który nie umie zadbać o własną rodzinę. Zapytałam, o którą rodzinę mu chodzi. Usiadł na brzegu łóżka i zaczął zdejmować skarpetkę. Jedną zdjął, drugiej już nie. Długo nic nie mówił.

W końcu przyznał, że mama dwa razy pytała, czy nas stać na tę dopłatę. Za drugim powiedział jej, że już to ze mną omówił. Wiedział, że mogłabym odmówić, a ojciec zdążył opowiedzieć sąsiadowi, że jedzie z wnukami nad morze.

— Nie chciałem, żeby im było przykro — powiedział.

— A ze mną jakoś ci to nie przeszkadzało.

Następnego dnia sam do nich zadzwonił. Nie stałam nad nim. Słyszałam tylko z przedpokoju, jak powiedział: „Nie, mamo. To ja wam źle powiedziałem”. Musiał to powtórzyć dwa razy.

Teściowie zrezygnowali z domku. Właścicielka zgodziła się przenieść zaliczkę na naszą rezerwację, bo do lipca zostały jeszcze dwa miesiące. Teściowa przez tydzień się do mnie nie odzywała. Potem zadzwoniła i zapytała, czy może zabrać Zosię po sandały. O wakacjach nie wspomniała. Ja też nie.

Pojechaliśmy we czwórkę. Drugiego dnia, koło jedenastej, Paweł zajrzał do domku i spytał, co robimy na obiad. Odruchowo wstałam. Już miałam otworzyć lodówkę, ale usiadłam z powrotem i powiedziałam, że nie wiem, bo dzisiaj jego kolej. Zjedliśmy jajecznicę z pomidorami. Kuba poprosił o dokładkę.

W niedzielę po powrocie teściowa zapytała mnie przy kawie, czy za rok spróbujemy jeszcze raz, wszyscy razem. Powiedziałam, że chętnie, jeśli najpierw ustalimy zasady. Paweł już nabierał powietrza, chyba żeby powiedzieć, że przecież jakoś się dogadamy. Spojrzał na mnie i zapytał matkę, jaki budżet im odpowiada.

Nadal nie wiem, co bolało mnie bardziej: że tak długo nikt nie pytał, czy mam siłę, czy że sama przez tyle lat odpowiadałam „jasne”, zanim ktokolwiek zdążył zapytać.