Przyjęłam syna z rodziną pod swój dach. Po siedmiu tygodniach wnuczka zapytała mnie, czy kłócimy się przez nią

— Mamo, odłóż ten zeszyt. Hania stoi za tobą.

Trzymałam otwarty zeszyt, w którym zapisywałam, ile wydajemy na zakupy. Przed chwilą powiedziałam Pawłowi, że odkąd mieszkają u nas, sama nie wiem, gdzie się podziewa moja emerytura. Odwróciłam się. Hania stała w kuchni w jednej skarpetce, z kubkiem w obu rękach.

— Babciu, to przez moje jogurty się kłócicie?

Chciałam ją przytulić, ale odstawiła kubek i uciekła do pokoju. Paweł poszedł za nią. Na blacie został mokry ślad po kubku i ten mój głupi zeszyt.

Siedem tygodni wcześniej sama powiedziałam synowi, żeby przyjeżdżali. Właściciel sprzedał mieszkanie, które wynajmowali. O wyprowadzce wiedzieli od dwóch miesięcy, ale Paweł najpierw liczył na zwrot starej kaucji, a potem na dodatkowe zmiany w pracy. Kiedy zadzwonił, do oddania kluczy zostały trzy dni.

— Gdzie ja pójdę z dzieciakami, mamo?

Nie miałam serca zapytać, czemu dopiero teraz mi o tym mówi. Nasze czterdzieści trzy metry na czwartym piętrze nagle wydały mi się wystarczające. Z Markiem oddaliśmy im sypialnię, a sami przenieśliśmy się na rozkładaną kanapę do dużego pokoju. Marek tylko spytał, na jak długo. Powiedziałam: do pierwszej wypłaty. Nawet nie wiedziałam, ile Paweł dostaje na rękę.

Pierwszej niedzieli Hania pomagała mi lepić pierogi, a czteroletni Staś zasnął Markowi na brzuchu. Zrobiłam im zdjęcie. Jeszcze tego samego wieczoru Marek zapytał, gdzie ma się przebrać do spania, skoro dzieci oglądają bajkę na naszej rozłożonej kanapie.

Rano do łazienki ustawiała się kolejka. Kasia zaczynała pracę w piekarni o szóstej, więc suszyła włosy, kiedy Marek jeszcze spał. On z kolei wstawał o piątej nawet w sobotę i włączał radio w kuchni. Każde uważało, że przecież robi tylko to, co zawsze.

Najgorzej było z dziećmi. Raz Hania przyszła do mnie po budyń, choć Kasia powiedziała jej, że ma najpierw zjeść kolację. Dałam jej. Kiedy Kasia zwróciła mi uwagę, palnęłam, że u mnie nikt nie odchodzi od stołu głodny.

— Nie od stołu, tylko od budyniu — odpowiedziała. — I nie przy Hani, dobrze?

Zabolało mnie to jej „dobrze?”. Dopiero później dotarło do mnie, że sama zaczęłam przy Hani.

Po awanturze o zakupy Kasia przyszła do kuchni z telefonem. Pokazała mi przelewy. Co piątek wysyłała Pawłowi pieniądze na jedzenie i rachunki. Była przekonana, że on mi je oddaje. Ja od niego nie dostałam ani złotówki.

Paweł przyznał, że część odłożył na kaucję, a resztą spłacił zaległą ratę za samochód. Bez auta nie miał jak dojechać na nocną zmianę za miastem. Rozumiałam to. Nie rozumiałam, czemu pozwolił Kasi myśleć, że ze mną wszystko ustalił.

— Bo liczyłem, że jakoś zdążę, zanim zapytacie — powiedział.

Kasia schowała telefon do kieszeni fartucha. Przez chwilę myślałam, że znowu zacznie się krzyk. Ona tylko poprosiła go, żeby nazajutrz sam odebrał Stasia z przedszkola. Miała dość załatwiania za niego rzeczy, o których nawet nie wiedziała.

Wieczorem Marek usiadł obok mnie na kanapie.

— Wiesz, że od tygodnia piję pierwszą kawę na klatce? — zapytał.

Nie wiedziałam. Chodził tam z kubkiem, bo w kuchni ktoś się szykował do pracy, a w pokoju ktoś jeszcze spał. I wtedy zrobiło mi się żal nas obojga. Nawet sobie nawzajem nie mówiliśmy, jak nam tu ciasno, żeby nie wyjść na złych rodziców.

Dwa tygodnie później Paweł znalazł dwa pokoje na osiedlu za pętlą tramwajową. Właściciel zgodził się rozłożyć kaucję na dwie raty. Paweł pokazał nam umowę i od razu powiedział, ile może nam oddawać za zakupy. Tym razem nie musiałam pytać.

W pierwszą niedzielę po ich wyprowadzce ugotowałam za dużo ziemniaków. Odruchowo sięgnęłam też po kubek Hani. Stał tam, gdzie go odstawiłam po zmywaniu, za naszymi filiżankami. Chwilę później Marek wszedł do kuchni w samych spodniach od piżamy i zapytał, czy zjemy śniadanie przy otwartym oknie. Zjedliśmy. Tak spokojnie mi dawno nie było.

W następną sobotę przyszli na obiad. Hania spytała o budyń. Powiedziałam, żeby zapytała mamę, i wróciłam do krojenia chleba. Kasia podała mi talerz, żebym nie kładła kromek prosto na blacie. U niej zawsze się tak robiło. Tym razem jakoś mi to nie przeszkadzało.

Dalej bym im otworzyła drzwi. Tylko czy od razu umiałabym powiedzieć, na jak długo, bez tego okropnego uczucia, że zawodzę własne dziecko?