Stałam pod gabinetem onkologa w wojewódzkim szpitalu i nagle zobaczyłam twarz, od której przez dwa lata uciekałam. Musiałam w końcu powiedzieć byłemu mężowi, że to ja z premedytacją doprowadziłam do naszego rozwodu, bo bałam się, że nie udźwignie mojej choroby i mojego rozpadu. Nie spodziewałam się, że mimo bólu, żalu i poczucia zdrady usiądzie obok mnie i powie, że teraz już nigdzie mnie samej nie puści.