Piszę to, bo jeszcze niedawno stałam w kuchni z mokrymi od zmywania rękami i patrzyłam, jak mój teść znowu otwiera naszą lodówkę, jakby to był jego dom. Wstydziłam się własnej złości i tej bezsilności, która zjadała mnie bardziej niż on nasze jedzenie. I gdyby nie pies, którego wzięłam „na chwilę”, dalej udawałabym, że wszystko jest w porządku — aż do chwili, gdy prawie go straciłam.