Stałam przy kasie w dyskoncie z drżącymi rękami, kiedy policjant poprosił mnie, żebym wyjęła z torby chleb, mleko i makaron. Byłam pewna, że za chwilę zawali się nam reszta życia, bo kradliśmy nie dla wygody, tylko dlatego, że nasze dzieci od dwóch dni jadły prawie nic. Do dziś pamiętam jego spojrzenie i to, co powiedział, kiedy w końcu odważyliśmy się wyznać prawdę.