W erze, w której niezależność jest celebracja, historia Aleksandry, córki Zuzanny, wyróżnia się jako ostrzeżenie. Wychowana w świecie, gdzie każda jej potrzeba była zaspokajana, a każda porażka łagodzona, Aleksandra znajduje się w sytuacji, w której nie jest w stanie poradzić sobie z najprostszymi zadaniami życiowymi w wieku 18 lat. Czy to podejście rodzicielskie Zuzanny jest winne niezdolności jej córki do samodzielnego życia?
Po narodzinach naszego dziecka, moja żona, Aneta, często wyrażała swoje zmęczenie i pragnienie chwili dla siebie. Zawsze mówiła, że chce wrócić do pracy, wierząc, że jej biurowa praca jest mniej wymagająca niż bycie na urlopie macierzyńskim. Zaintrygowany i nieco sceptyczny, ja, Radek, postanowiłem, że zamienimy się rolami na tydzień. Oto co się wydarzyło.
W młodym wieku osiemnastu lat, Alicja znalazła się w ciąży. Marząc o idealnym domu dla swojej rosnącej rodziny, ona i jej mąż, Eryk, napotkali nieoczekiwane wyzwania.
Jakub z niecierpliwością oczekiwał na swój urlop rodzicielski, wyobrażając sobie czas relaksu i więzi z nowo narodzonym dzieckiem. To, co napotkał, było jednak dalekie od jego oczekiwań. „Każdy dzień to walka” – wyznał. Nieustanne wymagania opieki nad dzieckiem zaskoczyły go, wystawiając na próbę jego cierpliwość i wytrzymałość bardziej, niż kiedykolwiek mógł sobie wyobrazić. To historia o tym, jak marzenie Jakuba o spokojnej przerwie zamieniło się w nieustającą próbę wytrzymałości i woli.
W dzisiejszym społeczeństwie rozwiedzione kobiety z dziećmi często spotykają się z ostrym osądem i sceptycyzmem co do ich zdolności do odnalezienia szczęścia i miłości ponownie. Ta historia bada życie kobiety, która do 31. roku życia przeszła przez dwa rozwody i wychowuje dzieci z różnymi ojcami, kwestionując stygmat i ukazując złożoności poszukiwania miłości w obliczu społecznych uprzedzeń.
