Ojciec kazał mi odłożyć macierzyństwo, bo dzieci mojego brata potrzebowały opieki. Kiedy się wyprowadziłam, przestałam być jego córką

— Dopóki te dzieci cię potrzebują, o swoim nawet nie myśl — powiedział ojciec, odsuwając mój wynik badań tak, żeby nie pobrudzić go sosem.

Mama przestała obierać ziemniaka. Mój mąż, Paweł, odłożył widelec. Z pokoju obok dobiegał płacz pięcioletniej Hani, która nie mogła znaleźć ulubionego kocyka.

— Mam trzydzieści pięć lat, tato. Lekarka mówi, żebyśmy nie czekali.

— Lekarka nie zna naszej sytuacji.

Wtedy mój brat wstał od stołu.

— Ja lecę. Umówiłem się.

Ojciec nawet nie zapytał z kim.

Dwa lata wcześniej zmarła żona Krzyśka. Został z Hanią i ośmioletnim Antkiem. Przez pierwsze miesiące wszyscy chodziliśmy na palcach. Mama gotowała, ojciec woził dzieci do szkoły i przedszkola, ja brałam wolne, kiedy chorowały.

Rozumiałam jego rozpacz. Sama płakałam po Magdzie w autobusie do pracy, patrząc na zapisane w telefonie wiadomości, na które już nigdy nie odpowie.

Tylko że z czasem Krzysiek zaczął znowu wychodzić. Najpierw na siłownię, potem na spotkania, wreszcie na całe weekendy. Obowiązki po niego nie wróciły.

Paweł i ja mieszkaliśmy wtedy na piętrze domu rodziców. Mieliśmy zostać rok, odłożyć na wkład własny. Dokładaliśmy do rachunków, kupiliśmy nową pralkę, wyremontowaliśmy łazienkę. Potem wydarzyła się tragedia i jakoś głupio było mówić o wyprowadzce.

Najpierw odbierałam dzieci dwa razy w tygodniu. Później codziennie. Sprawdzałam Antkowi plecak, zapisywałam Hanię do dentysty, pamiętałam o stroju na przedstawienie.

Krzysiek potrafił napisać o siedemnastej: „Nie dam rady wrócić. Ogarniesz?”. Bez znaku zapytania też bym wiedziała, co mam zrobić.

Mama miała spuchnięte kolana i zasypiała na krześle. Kiedy mówiłam, żeby poprosiła syna o pomoc, wzruszała ramionami.

— On już się dosyć nacierpiał.

A ona? A dzieci? Nie umiałam tego wtedy powiedzieć bez poczucia, że jestem okrutna.

Po tamtym obiedzie poszłam do Hani. Kocyk leżał za łóżkiem. Przytuliła mnie za szyję i zapytała, czy jutro zaplotę jej dwa warkocze.

— Zaplotę.

Wieczorem Paweł usiadł obok mnie na brzegu łóżka.

— Kocham je, wiesz przecież. Ale my ciągle czekamy, aż ktoś pozwoli nam zacząć własne życie.

Nie odpowiedziałam. Od miesięcy chowałam w szufladzie kupione na wyprzedaży niemowlęce skarpetki. Wstydziłam się ich, jakbym planowała komuś coś ukraść.

Nazajutrz poprosiłam Krzyśka o rozmowę.

— Musisz przejąć odbieranie dzieci. I wieczory. My z Pawłem szukamy mieszkania.

Oderwał wzrok od telefonu.

— Teraz? Kiedy wreszcie mają normalnie?

— Mają normalnie, bo mama i ja robimy wszystko.

— Nie przesadzaj. Przecież pracuję.

— Ja też.

Przewrócił oczami. To zabolało mnie bardziej niż krzyk.

Znaleźliśmy dwa pokoje na drugim końcu miasta. Czynsz z opłatami pożerał połowę naszych pensji. Wkład własny znowu się oddalał, ale pierwszy raz od dawna cieszyłam się, przeglądając używane garnki w ogłoszeniach.

Ojciec zobaczył kartony w sobotę.

— Czyli zostawiasz matkę samą z tym wszystkim.

Mama stała za nim z mokrą ścierką w ręce.

— Nie zostawiam jej z dziećmi. One mają ojca. Stoi w ogrodzie i myje samochód.

— Nie będziesz mi mówić, jak mam traktować syna.

— A ty nie możesz decydować, czy ja zostanę matką.

Zrobiło się cicho. Nawet Paweł, który właśnie niósł pudełko z książkami, zatrzymał się na schodach.

Ojciec wskazał drzwi.

— Wyjdziesz teraz, nie masz tu po co wracać.

Czekałam, aż mama coś powie. Cokolwiek. Żeby odłożyła tę ścierkę, stanęła obok mnie. Patrzyła w podłogę.

No i wyszłam. Płakałam tak, że nie mogłam trafić kluczem do zamka samochodu.

Najgorsza była pierwsza niedziela. Odruchowo ugotowałam za dużo rosołu. Potem siedziałam nad garnkiem i zastanawiałam się, czy Hania ma uczesane włosy, a Antek podpisaną zgodę na wycieczkę.

Ojciec zablokował mój numer. Krzysiek przysłał wiadomość, że przeze mnie mama bierze tabletki na uspokojenie. Odpisałam, żeby zapytał ją, czego potrzebuje, i wrócił wcześniej do domu. Potem wyciszyłam rozmowę.

Z mamą spotykam się czasem po jej wizycie w przychodni. Raz przyniosła mi worek jabłek i powiedziała, że Krzysiek zaczął odbierać Hanię trzy razy w tygodniu. Powiedziała to prawie szeptem, jakby zdradzała rodzinny sekret.

Nie jestem jeszcze w ciąży. Chodzimy z Pawłem na badania, liczymy pieniądze, bywamy przestraszeni. Ale kiedy lekarz pyta o nasze plany, już nie myślę najpierw o grafiku mojego brata.

Tęsknię za ojcem, choć najbardziej chyba za tym, który powinien był wtedy powiedzieć: „Jakoś sobie poradzimy”. Czy naprawdę musiałam przestać być dobrą córką, żeby wreszcie móc spróbować zostać matką?