Przy wielkanocnym stole mąż znów wypomniał mi, że nie urodziłam syna. Wtedy nasza najstarsza córka odłożyła widelec
— Cztery podejścia i nie ma komu przekazać nazwiska — powiedział Paweł, podsuwając matce chrzan.
Przy wielkanocnym stole siedziały wszystkie nasze córki. Dziewięcioletnia Hania wybierała szczypiorek z jajka, bliźniaczki kłóciły się szeptem o ostatnią kromkę, a piętnastoletnia Zosia położyła widelec na talerzu.
— Przecież ja mam twoje nazwisko, tato.
Teściowa poprawiła serwetkę pod koszykiem z chlebem.
— Do ślubu, kochanie. Jedz, bo ci wystygnie.
Paweł parsknął. Ja jeszcze odruchowo sięgnęłam po dzbanek, żeby dolać mu herbaty. I nagle zrobiło mi się wstyd tego odruchu. Zosia wstała od stołu, a ja poszłam za nią do przedpokoju.
— Przepraszam, mamo — powiedziała, wciskając stopy w buty bez rozwiązywania sznurówek. — Nie chciałam ci znowu zrobić kłopotu.
Nie przepraszała za to, co powiedziała. Przepraszała, bo wiedziała, że w samochodzie ojciec zapyta mnie, czemu pozwalam jej się odzywać w taki sposób. Już raz o to pytał, po imieninach teściowej. Wtedy powiedziałam Zosi, żeby dla świętego spokoju nie wdawała się z babcią w dyskusje.
Wróciłam do stołu po kluczyki.
— Dziewczyny, ubieramy się. Paweł, jeśli chcesz zostać, wrócisz z bratem.
— No chyba nie wyjdziesz przez jeden żart?
— Przez jeden to bym nawet nie wstała.
Po narodzinach Hani teściowa powiedziała mi na szpitalnym korytarzu, że Paweł bardzo się stara nie okazywać rozczarowania. Pamiętam, że zaczęłam go wtedy bronić. Mówiłam, że jest zmęczony, że musiał wziąć wolne, że ma na głowie trzy dziewczynki. Jakbym ja w tym szpitalu leżała dla przyjemności. Później, kiedy teściowa zaczęła mi tłumaczyć, że jak się dba o męża, to się przynajmniej bierze pod uwagę, czego mu brakuje, naprawdę zastanawiałam się, czy powinnam zgodzić się na piątą ciążę.
Dwa dni po świętach zadzwoniłam do Doroty, z którą kiedyś pracowałam w biurze rachunkowym. Szukała kogoś do faktur na pół etatu. Zapytała, czy pamiętam program. Powiedziałam, że pewnie nie wszystko. Wieczorem odgrzebałam stare notatki z segregatora, w którym od lat trzymałam głównie karty szczepień i rachunki za gaz.
Paweł o pracy dowiedział się, kiedy poprosiłam go, żeby we wtorki odbierał Hanię ze świetlicy. W środy miała ją odbierać moja siostra, resztę mogłam załatwić sama.
— A po co ci praca? Brakuje ci czegoś?
Wyjęłam z szuflady zgodę na wyjazd Zosi na konkurs matematyczny. Leżała tam tydzień, bo brakowało stu osiemdziesięciu złotych. Paweł wcześniej powiedział, że jak jest dobra, to szkoła powinna jej zapłacić.
— Chcę móc wydać takie pieniądze bez tłumaczenia ci, po co naszej córce konkurs.
— Ale czynsz sam się nie płaci, Kasia.
Miał rację. Po podwyżce czynszu sami przestaliśmy zamawiać pizzę w piątki. Tyle że o nowym komplecie narzędzi do garażu dowiedziałam się, kiedy przyjechał kurier.
— To usiądźmy z rachunkami — powiedziałam. — Ze wszystkimi.
Nie usiedliśmy tego wieczoru. Za to nazajutrz zadzwoniła teściowa i oznajmiła, że Zosia jest już duża, więc może pilnować sióstr, jeśli tak bardzo chcę się „realizować”. Odparłam, że Zosia ma we wtorki kółko matematyczne i nie będzie z niego rezygnować. Teściowa westchnęła, że kiedyś dzieci pomagały rodzicom.
— Paweł też jest twoim dzieckiem. Zadzwoń do niego.
Ręce mi się po tym trzęsły. Musiałam nalać sobie wody, a i tak rozlałam pół szklanki na blat.
W pierwszy wtorek Paweł odebrał Hanię siedem minut przed zamknięciem świetlicy. W domu postawił plecak pod wieszakiem i zapytał, czy tak teraz będzie co tydzień.
— Tak. A jeśli nie możesz, uprzedź mnie wcześniej. I jeszcze jedno. Jak twoja mama znowu zacznie o synu, chcę, żebyś to ty jej przerwał.
Otworzył usta, chyba miał powiedzieć, że przecież znam jego matkę. Zamiast tego wyjął z kieszeni zgniecioną kartkę ze świetlicy. Zapisał sobie na niej, do której jest otwarta.
Z pierwszej wypłaty opłaciłam wyjazd Zosi. Kiedy dałam jej podpisaną zgodę, zapytała, co powie tata. Chciałam odpowiedzieć: „Nie martw się, ja go przekonam”. Tak mówiłam jej od lat. Tym razem powiedziałam tylko, żeby schowała kartkę do plecaka, bo rano znowu będzie jej szukać.
Nadal nie wiem, czy Paweł rozumie, o co mi chodzi, czy po prostu nauczył się odbierać Hanię we wtorki. Ile czasu dałybyście komuś, kto dopiero teraz zaczyna słuchać, choć mówiłyście do niego od lat?