Pamiętam moment, w którym coś we mnie pękło, kiedy mój mąż przestał ranić tylko mnie i zaczął niszczyć nasze dzieci. Przez lata wmawiał mi, że jestem bezwartościowa, że bez niego sobie nie poradzę, a ja milczałam, bo chciałam utrzymać rodzinę i chronić dzieci przed jeszcze większym chaosem. W końcu, z pomocą mojej siostry, spakowałam kilka toreb i wyjechałam, wybierając godność, spokój i przyszłość dzieci zamiast życia w ciągłym strachu.