Wyszedłem rano na podwórko i zobaczyłem obcą starszą kobietę śpiącą na ławce u pani Ireny — a chwilę później usłyszałem prawdę, która ścisnęła mi gardło. W jednej chwili wciągnęło mnie w cudzą tragedię i w mój własny dylemat: wtrącać się czy udawać, że nic nie widzę. Do dziś noszę w sobie tamten poranek i pytanie, ile w Polsce warte są słowa „rodzina” i „obowiązek”.