Stałam w kuchni z telefonem przy uchu, kiedy moja matka zażądała ode mnie pieniędzy na drogie kolonie dla syna mojego brata, jakby to było oczywiste. W tamtej chwili wróciło do mnie całe życie bycia tą mniej ważną, tą od pomijania, podczas gdy mój brat i jego dziecko zawsze byli na piedestale. Kiedy odmówiłam, w naszej rodzinie wybuchło piekło, ale pierwszy raz postawiłam granicę nie tylko dla siebie, lecz przede wszystkim dla mojej córki.