Od pierwszych słów tej opowieści czuję, jakby ktoś ściskał mnie za gardło. Byłam dla rodziny ciężarem, którego chcieli się pozbyć, a w oczach całej wsi byłam tylko „tą bezpłodną”. Dopiero w samotności gór, w ramionach Marcina, odkryłam, że miłość potrafi zrodzić życie nawet tam, gdzie wszyscy widzieli pustynię.