Przez dwa lata sama utrzymywałam dom i próbowałam posklejać dzieciom świat po odejściu ich ojca. Kiedy wreszcie odzyskałam spokój, mąż wrócił, bo kobieta, dla której nas zostawił, wyrzuciła go ze swojego życia. Musiałam zdecydować, czy wybaczenie oznacza danie mu drugiej szansy, czy ochronę rodziny przed kolejnym cierpieniem.
Zostałam sama z niepełnosprawnym synem, kiedy mój mąż uciekł, a teściowa wyrzuciła nas z mieszkania. Przez siedem lat, wspierana przez mamę, walczyłam o rehabilitację dziecka i każdy spokojniejszy dzień. Kiedy mąż nagle wrócił, musiałam zdecydować, czy człowiek, który nas porzucił, zasługuje na miejsce w życiu syna.
Z dnia na dzień zostałam sama z małym synem, kredytem hipotecznym i rachunkami, których nie byłam w stanie opłacić. Kiedy mój mąż przestał odbierać telefony, jego matka stanęła w moich drzwiach z torbą zakupów i własnym poczuciem winy. Nie wiedziałam wtedy, że właśnie z nią zbuduję rodzinę, której obie rozpaczliwie potrzebowałyśmy.