Stałam w kuchni z talerzem zupy w ręku, kiedy moja córka spojrzała na mężczyznę, którego wpuściłam do naszego życia, jak na intruza i powiedziała coś, czego długo nie mogłam zapomnieć. Po śmierci męża próbowałam posklejać codzienność w jednym z polskich miast, ale każdy wspólny obiad, każde przesunięte krzesło i każde przemilczenie zamieniały się u nas w wojnę o miejsce przy stole i w sercu. Do dziś nie wiem, czy można kochać na nowo, nie raniąc tych, którzy zostali z bólem po kimś, kogo już nie ma.