Siedziałam przy kuchennym stole, kiedy mama wyznała nam tajemnicę, którą nosiła przez całe życie, i od tamtej chwili nic już nie było takie samo. Najbardziej bolało mnie nie samo to, że jedna z nas została adoptowana, tylko lata milczenia, strach i to, jak bardzo to wszystko rozwaliło zaufanie między nami. Próbowałam znaleźć prawdę w archiwach, urzędach i starych papierach, ale wróciłam z pustymi rękami i z jeszcze większą dziurą w środku.