Rodzina żąda, by oddała im własne mieszkanie dla dobra brata i jego dziecka, a gdy odmawia, staje się w ich oczach bezdusznym potworem. Czy granica między pomaganiem bliskim a pozwalaniem na wykorzystywanie siebie w ogóle istnieje?
Od zawsze marzyłam o dużej rodzinie, ale nigdy nie sądziłam, że będę matką dziewięciu córek i będę czekać na dziesiąte dziecko pod presją całej wsi, pragnącej syna. Żyję w małej wsi na Mazowszu, gdzie tradycje i oczekiwania rodzinne przygniatają mnie każdego dnia. Opowiadam moją historię o zderzeniu własnych marzeń z wymaganiami bliskich i o sile, którą trzeba mieć, by pozostać sobą.
Od pierwszego spotkania z Pawłem moje życie zmieniło się w nieustanny teatr. Próbowałam odnaleźć siebie wśród presji rodziny, własnych marzeń i jego obsesyjnej troski. Dziś pytam: czy można być szczęśliwym, jeśli nigdy nie kochało się naprawdę?
Kobieta zmaga się z decyzją o wybaczeniu niewiernemu mężowi, pod presją rodziny, co prowadzi do bolesnego wyboru.
Historia naszej czytelniczki, Anny z Warszawy. „Znalazłam się w bardzo nieprzyjemnej sytuacji. Nie chcę opiekować się moim chorym ojcem i mam ku temu osobiste powody. Nie jestem gotowa tłumaczyć każdemu krewnemu, dlaczego planuję umieścić ojca w domu opieki. Teraz jestem pod ogromną presją ze strony wszystkich moich krewnych (bliskich i dalekich). Mój ojciec chciał się mnie pozbyć. Teraz mam 35 lat…”
Historia naszej czytelniczki, Hani z Warszawy. „Znalazłam się w bardzo nieprzyjemnej sytuacji. Nie chcę opiekować się moją chorą matką i mam ku temu osobiste powody. Nie jestem gotowa tłumaczyć każdemu krewnemu, dlaczego planuję wysłać moją matkę do domu opieki. Teraz jestem pod ogromną presją ze strony wszystkich moich krewnych (bliskich i dalekich). Moja matka chciała się mnie pozbyć. Teraz mam 35 lat…”