Opowiadam, jak długi mojej teściowej niemal odebrały mi zdrowie, małżeństwo i więź z synkiem. Przez wiele miesięcy brałam nadgodziny, wierząc, że ratuję rodzinę, choć tak naprawdę coraz bardziej znikałam z własnego domu. W końcu postawiłam granicę, ale cena tej decyzji okazała się wyższa, niż przypuszczałam.
Przez dwa lata razem z mężem oddawałam większość pieniędzy na spłatę długów jego matki. Brałam nadgodziny i dodatkowe zlecenia, aż zaczęłam tracić zdrowie oraz najważniejsze chwile z synem. W końcu postawiłam granicę, choć wiedziałam, że może mnie to kosztować małżeństwo.
Stałam w przedpokoju z plecakiem mojego syna w rękach, kiedy powiedział mi, że nie chce ze mną jechać i że u taty jest lepiej. Po rozwodzie codziennie bałam się, że tracę go kawałek po kawałku, bo w naszych dwóch domach wszystko wyglądało inaczej. Uczyłam się milczeć, nie walczyć przy nim i czekać na małe gesty, które w końcu dały mi nadzieję, że jeszcze mnie do siebie dopuści.