Stałam w przedpokoju z drżącymi rękami, kiedy moja była teściowa krzyczała, że to mieszkanie należy do niej i że jeszcze pożałuję rozwodu z jej synem. Najgorsze nie były nawet jej groźby, tylko to, że zaczęła uderzać we mnie przez moją córkę, mieszając jej w głowie i robiąc z nas wszystkich wrogów. Przez wiele miesięcy żyłam między rozprawami, strachem i papierami z banku oraz urzędu skarbowego, aż w końcu usłyszałam w sądzie, że jej pozew jest bezzasadny.