Po odejściu męża schroniłam się w starym domu po babci, próbując poradzić sobie z żałobą po ciążach i końcem małżeństwa. Kiedy zażądał, żebym sprzedała dom albo oddała go jemu i jego nowej partnerce, pierwszy raz nie ustąpiłam. Nie wiedziałam wtedy, że za skrzypiącą furtką znajdę ludzi, przy których przestanę przepraszać za własne istnienie.