To opowieść o moim powrocie do rodzinnego domu po latach nieobecności, o trudnych relacjach z matką i o poczuciu winy, które nie pozwalało mi ruszyć naprzód. Wspominam dzieciństwo, studia w innym mieście i próbę odbudowania więzi z rodziną, która przez lata się rozluźniła. To historia o tym, jak trudno jest przeprosić – i siebie, i innych.
Opowiadam o tym, jak niespodziewana ciąża na ostatnim roku studiów wywróciła moje życie do góry nogami. Zmagaliśmy się z Wojciechem z lękiem, rodzinnymi konfliktami i własnymi słabościami, szukając lekarstwa na smutek i niepewność. To opowieść o miłości, rozczarowaniu i trudnych wyborach, które zmieniają człowieka na zawsze.
Wszystko zaczęło się od jednej rozmowy przy niedzielnym obiedzie. Moja teściowa uznała, że powinniśmy przyjąć pod swój dach jej najmłodszego syna, który właśnie wybiera się na studia do Warszawy. Odmowa wywołała burzę, która podzieliła całą rodzinę i wystawiła na próbę moje małżeństwo.
Od zawsze byłam tą, która bierze na siebie za dużo. Kiedy mój mąż, Tomek, stracił pracę, to ja musiałam utrzymać naszą rodzinę – studiując, pracując na pół etatu i pisząc teksty na zlecenie po nocach. Ta historia to zapis mojej walki o szacunek do męża, o siebie i o naszą przyszłość.
Mówili, że tylko mężczyźni mogą być uczciwymi i szczerymi przyjaciółmi. Ale potem, na pierwszym roku studiów, poznałam moją najlepszą przyjaciółkę Anię i w tym momencie zrozumiałam
