Stałam w przedpokoju naszego mieszkania w bloku z sercem w gardle, kiedy po kilku latach całkowitego milczenia mój mąż znowu stanął w drzwiach. Zgodziłam się, żeby wrócił, bo nasz syn od dawna marzył o ojcu i nie miałam siły dłużej patrzeć na jego tęsknotę. Próbowałam uwierzyć, że da się posklejać rodzinę, ale pamięć o tym, jak nas kiedyś zostawił, nie chciała puścić.