Do dziś słyszę ten trzask szafki w kuchni i głos mojego męża, kiedy zrozumiał, że sprzedałam nasze mieszkanie, żeby spłacić długi syna. Zrobiłam to z miłości i strachu, ale syn nie przestał grać, tylko wciągał nas wszystkich coraz głębiej. Teraz został mi wstyd, poczucie winy i pytanie, gdzie kończy się ratowanie dziecka, a zaczyna jego ciche niszczenie.