Do dziś pamiętam moment, kiedy moja własna matka spojrzała mi w oczy i powiedziała, że jeśli urodzę to dziecko, mam wynosić się z mieszkania po babci. Z Markiem nie mieliśmy oszczędności, wynajęliśmy ciasną kawalerkę i przez kolejne lata żyliśmy od pierwszego do pierwszego, kłócąc się o pieniądze, rachunki i zmęczenie. Najbardziej boli mnie to, że wsparcie dostałam nie od matki, tylko od babci, która po cichu ratowała nas, jak umiała.