Jestem babcią, która kocha swoje wnuki ponad życie, ale czuje się wykorzystywana i niewidzialna. Moja synowa traktuje mnie jak darmową opiekunkę, a ja coraz częściej pytam siebie, gdzie w tym wszystkim jestem ja. To opowieść o miłości, zmęczeniu i pragnieniu szacunku.
Jestem Zuzanna i pewnego wieczoru, zmęczona po pracy, spotkałam w autobusie Arkadiusza. To spotkanie zmieniło bieg mojego życia, wywołując lawinę emocji, rodzinnych konfliktów i trudnych wyborów. Moja historia to opowieść o zmęczeniu, nadziei i nieoczekiwanych szansach.
Od lat jestem podporą dla mojej rodziny, ale czuję, że moja cierpliwość się wyczerpała. Każda moja pomoc spotyka się z pretensjami, a nie wdzięcznością. Czy naprawdę jestem winna temu, że chcę żyć inaczej niż oni?
Pomimo że oboje pracujemy na pełen etat, ciężar zarządzania domem i opieki nad dziećmi spoczywa wyłącznie na mnie. Mój mąż pozostaje obojętny na moje zmęczenie i prośby o pomoc.
