Pamiętam ten wieczór tak dokładnie, jakby nadal trwał, bo wtedy po raz pierwszy naprawdę uwierzyłam, że jeśli nie wyjdę z domu, coś we mnie pęknie na zawsze. Uciekłam z małym synem do innego miasta, a mój mąż próbował zatrzymać mnie telefonami, płaczem i obietnicami, że się zmieni. Szukałam pomocy u bliskiej znajomej i u prawniczki, bo już nie chodziło tylko o mnie, ale o bezpieczeństwo mojego dziecka.