Mój mąż w końcu wyrzucił brata z naszego mieszkania. Tylko że ja już nie potrafiłam poczuć się w nim jak u siebie

— W tym domu naprawdę nie można normalnie zjeść? — Grzegorz przechylił talerz nad zlewem. Pomidorowa, którą ugotowałam po dziesięciu godzinach w pracy, spłynęła do odpływu.

Stałam obok z siatką zakupów. Piotr siedział przy kuchennym stole i patrzył w telefon.

— Za kwaśna — dodał jego brat. — Mama robi inaczej.

— To jedź do mamy — powiedziałam.

Dopiero wtedy mój mąż podniósł głowę.

— Marta, nie zaczynaj.

Nie pamiętam, czy najpierw postawiłam siatkę, czy rozpłakałam się ze złości. Pamiętam za to pęknięte jajka na podłodze i myśl, że we własnej kuchni muszę pilnować tonu, żeby nie urazić człowieka, który właśnie wylał mój obiad.

Grzegorz przyjechał z Radomia do Łodzi w lutym. Stracił pracę w magazynie, pokłócił się z dziewczyną. Piotr zapytał, czy brat może przenocować kilka dni, pochodzić na rozmowy i poszukać pokoju.

— Najwyżej tydzień — zapewnił.

Zgodziłam się. Sama kiedyś liczyłam drobne przed wypłatą. Nie chciałam udawać, że cudze kłopoty mnie nie obchodzą.

Mieszkanie dostałam po babci, jeszcze przed ślubem. Dwa pokoje w bloku, mała kuchnia, łazienka z wiecznie kapiącym kranem. Piotr zamieszkał tu osiem lat wcześniej. Nigdy nie mówiłam „moje”, kiedy się kłóciliśmy. Zawsze „nasze”.

Dla Grzegorza rozłożyliśmy kanapę w salonie.

Przez pierwsze trzy dni dziękował za wszystko. Potem przestał składać pościel. Kubki zostawiał przy telewizorze, mokry ręcznik na pralce. Kiedy wracałam z przychodni, gdzie pracuję w rejestracji, pytał z kanapy:

— Co dzisiaj na obiad?

Nie: „Pomóc ci?”. Nie: „Zrobić zakupy?”.

Po dwóch tygodniach poprosiłam go o pieniądze na jedzenie. Choćby sto pięćdziesiąt złotych.

— Jak dostanę wypłatę, to się rozliczymy. Nie będziemy chyba sobie chleba wyliczać?

Piotr potem powiedział, że mogłam zapytać delikatniej.

Wtedy pierwszy raz poczułam, że stoją po jednej stronie, a ja po drugiej.

Praca znalazła się w czwartym tygodniu. Grzegorz wrócił z podpisaną umową i czteropakiem piwa. Myślałam, że zaraz zacznie oglądać pokoje. Zamiast tego kupił sobie słuchawki i powiedział, że najpierw musi odłożyć na kaucję.

Rachunek za prąd wzrósł. Zakupy znikały dwa razy szybciej. Mnie akurat skończyły się nadgodziny, a Piotr spłacał raty za samochód. Zaczęłam odkładać przy kasie rzeczy, które wcześniej brałam bez zastanowienia.

Grzegorz uznał, że przesadzam.

— Ty po prostu nie umiesz gospodarować — powiedział, zaglądając do lodówki. — Po co tyle warzyw? I tak połowę wyrzucisz.

Tego wieczoru poprosiłam Piotra o konkretną datę wyprowadzki brata.

— To rodzina. Mam go wyrzucić na bruk?

— Proszę cię o termin, nie o bruk.

— Daj mu jeszcze chwilę.

Ta chwila trwała kolejne trzy tygodnie.

Grzegorz przestawiał rzeczy w kuchni, bo „tak jest logiczniej”. Ściszał mi radio. Zapraszał kolegę bez pytania. Kiedy w sobotę zaczęłam odkurzać o jedenastej, wyszedł z salonu z pretensją, że odsypia zmianę.

Piotr zaproponował, żebym odkurzyła później.

No i ja już wtedy… zaczęłam zostawać dłużej w pracy. Siadałam na zapleczu z herbatą, chociaż mogłam wracać. Wstydziłam się powiedzieć koleżance, że czekam, aż własne mieszkanie zrobi się choć trochę dostępne.

Awantura z pomidorową wybuchła w ósmym tygodniu.

Po słowach Piotra poszłam do sypialni i wyciągnęłam torbę. Nie robiłam przedstawienia. Włożyłam bieliznę, ładowarkę i leki. Zadzwoniłam do siostry, Anny.

— Mogę dzisiaj u ciebie spać?

Piotr stanął w drzwiach.

— Przez zupę się wyprowadzasz?

— Ty naprawdę myślisz, że przez zupę?

Z kuchni dobiegł głos Grzegorza:

— Daj jej, przejdzie jej. Kobiety tak mają.

Piotr odwrócił się gwałtownie.

— Spakuj się. Jutro szukasz hostelu albo pokoju. Koniec.

Brat najpierw się roześmiał. Potem zaczął krzyczeć, że własna rodzina go zostawia, kiedy próbuje wyjść na prostą. Piotr nie ustąpił. Następnego dnia Grzegorz zabrał torbę i reklamówkę z butami. Nawet na mnie nie spojrzał.

Powinnam była poczuć ulgę. I poczułam. Tylko nie taką, jakiej oczekiwał mój mąż.

Wieczorem zrobił herbatę i przytulił mnie od tyłu.

— No już. Mamy spokój.

Odsunęłam się odruchowo. Zobaczyłam, że go to zabolało.

— Przecież kazałem mu odejść — powiedział cicho.

— Dopiero kiedy zobaczyłeś moją torbę. Kiedy mówiłam, że mi źle, to nie wystarczało.

Od tamtej rozmowy minął miesiąc. Piotr przeprasza, robi zakupy, pyta, czego potrzebuję. Widzę, że próbuje. Nie chcę go karać, ale wciąż łapię się na tym, że zanim o coś poproszę, układam argumenty, jakbym musiała udowodnić, że mam prawo.

Najtrudniej mi z tym, że on pamięta dzień, w którym mnie obronił, a ja wszystkie wcześniejsze, kiedy tego nie zrobił.

Chciałabym znowu wierzyć, że nie muszę pakować torby, żeby mój mąż potraktował mnie poważnie.