Zgodziłam się, żeby siostrzenica zamieszkała u nas na pięć lat. Kiedy pakowała ostatni karton, mąż zapytał, czy wreszcie przestanę mieć do niego żal
Ola zaklejała karton z książkami, kiedy Piotr zatrzymał się w drzwiach i zapytał:
— No. To teraz już przestaniesz mieć do mnie żal?
Taśma urwała się Oli pod palcami. Został jej na kciuku krótki, zgnieciony kawałek.
— Mogę wyjść, jak chcecie pogadać — powiedziała.
— Nie musisz — odpowiedziałam. — To nie do ciebie mam żal.
Piotr prychnął. Znałam ten dźwięk. Przez pięć lat słyszałam go częściej niż „masz rację”.
Kiedy Ola dostała się na psychologię we Wrocławiu, jej mama, siostra Piotra, zadzwoniła do nas w niedzielę. Akurat jedliśmy rosół. Iwona była po rozwodzie, pracowała w sklepie i nie miała z czego dokładać do wynajmu. Ola złożyła wniosek o akademik, ale miejsca nie dostała.
— Przecież mamy mały pokój — powiedział Piotr, zasłaniając dłonią telefon.
W małym pokoju stało moje biurko i rozkładana kanapa. Tam spałam, kiedy Piotr chrapał. Tam też rozliczałam faktury po pracy, bo dorabiałam przy księgowości kuzynki.
— Na pierwszy semestr? — spytałam.
— A później co? Wystawimy jej walizkę na klatkę?
Iwona usłyszała. Zrobiło się tak cicho, że słyszałam, jak Piotr przesuwa łyżkę po talerzu. Mogłam powiedzieć „nie”. Zamiast tego powiedziałam „dobra”, a on od razu wrócił do rozmowy z siostrą. O tym, że chodzi o całe pięć lat, wiedziałam. Tylko jakoś nie umiałam sobie wtedy wyobrazić pięciu lat, kiedy przede mną stał jeszcze ciepły rosół.
Biurko sprzedaliśmy, bo nie mieściło się obok łóżka Oli. Faktury robiłam odtąd przy kuchennym stole. Piotr przed przeprowadzką policzył, że do rachunków dojdzie nam może stówka. Po pierwszym zimowym rozliczeniu za wodę wyjęłam pieniądze z koperty, do której odkładałam na koronę u dentysty. Najbardziej wkurzyło mnie, że nawet mu o tym nie powiedziałam. Już słyszałam to jego: „To mam od niej brać za prysznic?”.
Brakowało mi też głupich rzeczy. Tego, że mogłam wrócić z pracy, zdjąć stanik i przez pół godziny z nikim nie rozmawiać. Albo pokłócić się z mężem bez nasłuchiwania, czy za ścianą dalej gra muzyka.
Któregoś wieczoru Ola weszła do kuchni w kurtce, chociaż dopiero co wróciła z uczelni.
— Ciociu, jak wujek mówi, że znowu robisz aferę przeze mnie, to ja nie wiem, czy mogę sobie nawet herbatę zrobić.
Miałam na języku pytanie, kiedy jej tak powiedział. Zamiast tego wstawiłam wodę.
— Możesz. Tylko mi, proszę, nie mów „ciociu”, kiedy się mnie boisz.
Usiadła. Powiedziała, że od miesiąca dorabia w piekarni i chciała nam dawać po trzysta złotych, ale Piotr nie wziął. „Nie będę od dziecka pieniędzy wyciągał”, powiedział jej podobno. Mnie o tym też nie powiedział.
Ustaliłyśmy, że będzie robiła sobotnie zakupy z listą. Bez pytania Piotra. Za pierwszym razem kupiła mi twaróg, ten droższy, którego nigdy nie brałam, i przylepiła do niego karteczkę: „Tego wujkowi nie wolno”. Parę tygodni później to do mnie zadzwoniła z przystanku, zapłakana po oblanym egzaminie. Poszłam po nią w kapciach. Zorientowałam się dopiero w windzie.
Z Piotrem było odwrotnie. Im swobodniej czułam się przy Oli, tym mniej mówiłam jemu. Jak zaproponowałam rozmowę z terapeutą, powiedział, żebyśmy poczekali, aż Ola skończy studia. Potem, kiedy kupowałam nową pościel, wzięłam dwa osobne komplety. Nawet nie spytał dlaczego.
Przy tym ostatnim kartonie Ola w końcu wyszła po klucze do wynajętego pokoju. Piotr podniósł z podłogi rolkę taśmy.
— Myślałem, że jak się dogadałyście, to już jest dobrze — powiedział.
— Z nią było dobrze. Z tobą przestałam gadać, bo za każdym razem musiałam najpierw udowodnić, że nie jestem podła.
Obrócił rolkę w palcach. Już otwierał usta, ale tym razem nic nie wtrącił. Dopiero po chwili powiedział, że pamięta mój ton przy tamtym rosole. Wiedział, że nie chcę, tylko bał się odmówić siostrze i wygodniej mu było uznać, że się zgodziłam.
Następnego dnia sam znalazł gabinet niedaleko naszego bloku. Zapytał, czy wtorek mi pasuje, zanim zadzwonił. Taki drobiazg, a aż musiałam odłożyć kubek, bo rozlałam kawę na blat.
Ola napisała wieczorem, że w nowym pokoju nie ma czajnika. Ten nasz zapasowy zawiozłam jej jeszcze tego samego dnia.
Gdybym mogła wrócić do tamtej niedzieli, chyba i tak zaproponowałabym Oli pokój. Tylko czy Piotr usiadłby ze mną przy stole i zapytał, na jak długo naprawdę mogę go oddać?