Magda i Jakub zostali zaskoczeni, kiedy dowiedzieli się, że spodziewają się dziecka. Żadne z nich nie planowało dziecka tak szybko, a strach przed nieznanym wisiał nad ich głowami. Zastanawiali się, czy poradzą sobie z odpowiedzialnością, zwłaszcza że oznaczało to drastyczną zmianę w ich życiu. Narodziny ich dziecka miały być początkiem nowego rozdziału, ale czasami życie ma inne plany.
Żyjąc niezależnie od jakiegoś czasu, Aleksandra jest w związku z Zacheuszem, który wciąż mieszka z rodzicami. Planując wspólną przeprowadzkę, dynamika ich związku przybiera nieoczekiwany obrót, gdy Zacheusz regularnie przynosi posiłki przygotowane przez swoją matkę. Ta historia bada złożoności niezależności, więzi rodzinne i nieprzewidziane napięcia, jakie wprowadzają w relację młodej pary.
Dorastając w rodzinie patchworkowej, zawsze czułem silną więź z moimi przyrodnimi braćmi, pomimo różnych matek. Moi rodzice wzięli ślub, gdy mój ojciec, Michał, miał już dwóch synów, Andrzeja i Łukasza, z poprzedniego małżeństwa. Później na świat przyszli moja siostra Joanna i ja. Nasza rodzina wydawała się szczęśliwa, ale istniały sekrety przede mną, najmłodszym, ukryte. Jednym z najbardziej zaskakujących było miesięczne znikanie mojego ojca. Pewnego dnia, kierowany ciekawością i zaniepokojeniem, postanowiłem go śledzić, odkrywając prawdę, która na zawsze zmieniła naszą rodzinę.
W erze, w której niezależność jest celebracja, historia Aleksandry, córki Zuzanny, wyróżnia się jako ostrzeżenie. Wychowana w świecie, gdzie każda jej potrzeba była zaspokajana, a każda porażka łagodzona, Aleksandra znajduje się w sytuacji, w której nie jest w stanie poradzić sobie z najprostszymi zadaniami życiowymi w wieku 18 lat. Czy to podejście rodzicielskie Zuzanny jest winne niezdolności jej córki do samodzielnego życia?
Mój zięć jest bezrobotny, a dzieciaki mają ciężkie życie. Czuję się bezsilna, aby im pomóc, ponieważ są daleko.
„Może powiem coś strasznego,” wyznaje 54-letnia babcia, „ale moi wnukowie są dla mnie obojętni. Mam ich dwóch: Michała, który ma dwa lata, i Jakuba, który ma cztery. Co czuję? Cóż, uprzejmą ciekawość, ale nic więcej… Może…”
