Nazywam się Jozefina i jeszcze niedawno wierzyłam, że rodzina to bezpieczna przystań. Wszystko zmieniło się, gdy zaczęłam podejrzewać własną synową o rzeczy, które wydawały się niemożliwe. Ten dramat rozegrał się w moim warszawskim mieszkaniu, gdzie zaufanie stało się trucizną.
W tej historii opowiadam o tym, jak jako pielęgniarka z wieloletnim stażem musiałam zmierzyć się z bezradnością lekarzy i własnym bólem, patrząc na cierpienie młodej dziewczyny. To opowieść o stracie, samotności i nadziei, która rodzi się tam, gdzie wydaje się, że już jej nie ma. Zadaję sobie pytanie, czy miłość i troska mogą naprawdę zmienić los człowieka, nawet gdy medycyna zawodzi.
W wieku pięćdziesięciu dwóch lat, Magda staje w obliczu nieoczekiwanych oskarżeń ze strony swojej córki. Zmagając się z przeszłością i teraźniejszością, odkrywa prawdy, które zmieniają wszystko.
