„Albo twój brat się wyprowadzi, albo ja”. Po ośmiu miesiącach we własnym domu musiałam spakować walizkę

— Jak ci nie pasuje, to się wyprowadź — powiedział Paweł, nie odrywając wzroku od telewizora.

Stałam w drzwiach salonu z mokrą fakturą za prąd. Jego piwo rozlało się na stole, zalało dokumenty i ściekło na dywan. Mój mąż siedział obok. Czekałam, aż coś powie.

— Paweł, daj spokój — mruknął w końcu Marcin. — Anka, ty też już nie zaczynaj.

Wtedy poszłam po walizkę.

Osiem miesięcy wcześniej sama pościeliłam Pawłowi kanapę. Stracił pracę w hurtowni, rozstał się z dziewczyną, nie miał na kaucję za pokój. Marcin zapytał, czy brat może zostać na trzy tygodnie.

— Jasne. Przecież nie będzie spał w samochodzie.

Mieszkaliśmy na pięćdziesięciu dwóch metrach, z kredytem i ratą, która po każdej zmianie oprocentowania odbierała mi sen. Ja pracowałam w rejestracji przychodni, Marcin jeździł dostawczakiem. Dziecka jeszcze nie mieliśmy. Ciągle odkładaliśmy starania na spokojniejszy moment.

Przez pierwszy tydzień Paweł zmywał naczynia i chodził po pieczywo. Potem zaczął zostawiać skarpetki pod stołem, garnki na kuchence i niedopałki na balkonie.

Na lodówce przyczepiłam kartkę: wynosimy śmieci, sprzątamy po sobie, po dwudziestej drugiej ściszamy telewizor.

— O, regulamin internatu — zaśmiał się.

Marcin też się uśmiechnął. Niby drobiazg, ale pamiętam, jak zdjęłam tę kartkę następnego ranka. Było mi zwyczajnie głupio.

Po dwóch miesiącach Paweł znalazł pracę na magazynie. Ucieszyłam się. Zapytałam przy kolacji, kiedy zacznie szukać pokoju.

— Najpierw muszę stanąć na nogi. Mam długi.

— Możesz chociaż dokładać do rachunków?

Odłożył widelec.

— Za mieszkanie u brata mam płacić?

Marcin kopnął mnie lekko pod stołem. Żebym odpuściła. Zrobiłam to, bo następnego dnia miałam pobudkę o piątej trzydzieści i nie miałam siły na nocną awanturę.

Potem odpuszczałam coraz częściej.

Gdy Paweł zjadł obiad przygotowany przeze mnie na dwa dni. Gdy zaprosił kolegów, chociaż leżałam z gorączką. Gdy rano nie mogłam wejść do łazienki, bo brał czterdziestominutowy prysznic.

— Powiedz mu coś — prosiłam Marcina wieczorami.

— Powiem.

Nie mówił. Albo mówił tak, że nic się nie zmieniało.

Zaczęłam zamykać kosmetyki w sypialni. Jogurty do pracy chowałam za garnkiem z zupą. We własnym mieszkaniu czekałam z wyjściem do kuchni, aż gość skończy oglądać mecz. No głupie to było, ale tak właśnie żyłam.

Najgorsza okazała się niedziela u teściowej.

— Paweł mówi, że mu każdy kęs wypominasz — rzuciła, nalewając rosół.

Spojrzałam na Marcina.

— Powiesz mamie, ile ostatnio dołożył?

— Nie róbmy tego przy obiedzie.

Paweł patrzył w talerz. Teściowa westchnęła, że rodzina powinna się wspierać.

Zapytałam, czy może przyjąć syna do siebie. Odpowiedziała, że ma małe mieszkanie i chore kolana. Do końca obiadu prawie nikt się nie odzywał.

Trzy dni później znalazłam w koszu pudełko po nowych słuchawkach. Kosztowały prawie tyle, ile wynosił miesięczny czynsz administracyjny. Paweł kupił je po wypłacie. Mnie dwa dni wcześniej powiedział, że nie ma nawet stu złotych na wodę.

A potem rozlał to piwo.

Kiedy wyciągnęłam walizkę, Marcin stanął w drzwiach sypialni.

— Naprawdę robisz taki cyrk przez bałagan?

Złożyłam spodnie. Ręce mi drżały.

— Nie przez bałagan. Przez to, że on każe mi się wynosić, a ty mnie uciszasz.

— To mój brat.

— A ja jestem twoją żoną.

Wreszcie na mnie spojrzał.

Powiedziałam, że Paweł ma dwa tygodnie na wyprowadzkę. Do tego czasu przeniosę się do siostry. Jeśli nic się nie zmieni, zacznę szukać czegoś na stałe.

— Stawiasz mnie pod ścianą.

— Ja od miesięcy proszę cię o pomoc.

Nie zatrzymał mnie. Kiedy zamykałam drzwi, słyszałam jeszcze komentarz Pawła, że zaraz mi przejdzie.

Pierwszą noc przesiedziałam przy kuchennym stole u Kasi. Wstydziłam się, że tak bardzo chciałam, żeby Marcin zadzwonił. Nie zadzwonił.

Przyjechał następnego wieczoru. Przyniósł ładowarkę, której zapomniałam.

— Powiedziałem mu. Do końca miesiąca ma znaleźć pokój.

— A co odpowiedział?

— Że dałem sobą pomiatać.

Marcin obracał kluczyki w dłoni.

— Chyba łatwiej było mi słuchać twoich pretensji niż jego. Wiedziałem, że posprzątasz i jakoś będzie.

Rozpłakałam się dopiero wtedy.

Paweł wyprowadził się po trzynastu dniach. Dołożył do rachunków dwieście złotych i przestał się do mnie odzywać. Teściowa nadal uważa, że mogłam okazać więcej cierpliwości.

Wróciłam, ale nie od razu do naszego dawnego życia. Chodzimy z Marcinem na terapię. Uczę się mówić, zanim zacznę pakować walizkę, a on słuchać, zanim zobaczy ją przy drzwiach.

Do dziś zastanawiam się, dlaczego moja cierpliwość była rodzinnym obowiązkiem, a szacunek do mnie już nie.