Zrezygnowaliśmy z zajęć dzieci, żeby ratować teściową. Potem odkryłam, komu jeszcze kazała płacić za ten sam piec

— Zrobiłeś jej przelew? — zapytałam, trzymając telefon tak mocno, że zdrętwiały mi palce.

Paweł nawet nie zdjął kurtki. Spojrzał na ekran, potem na stojącą w przedpokoju Zosię z workiem na basen.

— Piec jej padł. Miałem pozwolić, żeby siedziała w zimnie?

— A córce właśnie powiedziałam, że od przyszłego miesiąca nie będzie pływać. Bo nas nie stać.

Zosia po cichu schowała worek do szafy. To bolało najbardziej. Nie płakała, nie prosiła. Jakby już wiedziała, że na potrzeby babci zawsze znajdą się pieniądze, a na jej potrzeby trzeba zasłużyć.

Pierwszy raz Halina poprosiła nas o pomoc jesienią. Czterysta złotych na leki. Potem przyszło wyrównanie za gaz, zepsuta pralka, zaległy czynsz. Zawsze coś pilnego. Zawsze telefon do Pawła, nigdy przy mnie.

— Nie mów Agnieszce, jeszcze pomyśli, że jestem ciężarem — usłyszałam kiedyś z głośnika.

Mąż ściszył telefon.

Miałam ochotę zapytać, dlaczego moje pieniądze nie są ciężarem, ale moje pytania już tak. Nie zapytałam. Wtedy jeszcze chciałam być tą dobrą synową.

Pracowałam na recepcji w przychodni, Paweł jeździł dostawczakiem. Po racie kredytu, rachunkach i zakupach zostawało nam niewiele. Remont łazienki odkładaliśmy trzeci rok. Silikon przy wannie sczerniał, szafka puchła od wilgoci. Antek przestał chodzić na piłkę, bo „przecież może pograć pod blokiem”. Tak powiedział Paweł. Do dziś pamiętam minę syna.

Za każdym razem, gdy próbowałam podliczyć pomoc dla Haliny, słyszałam:

— To moja matka. Sama mnie wychowała.

Wiedziałam. Ojciec Pawła odszedł, gdy ten miał dziewięć lat. Halina sprzątała biura, szyła po nocach, odmawiała sobie wielu rzeczy. Tyle że od pewnego czasu miałam wrażenie, że wystawia nam za tamte lata rachunki.

Prawdę odkryłam przypadkiem, pod apteką.

Spotkałam Ewę, siostrę Pawła. Stała przy samochodzie i przekładała zakupy do bagażnika.

— Mam nadzieję, że mamie chociaż ciepło — powiedziała. — Poszło mi prawie pół wypłaty na ten piec.

Przez chwilę słyszałam tylko szum przejeżdżającego autobusu.

— Kiedy jej wysłałaś?

— Wczoraj. Tysiąc czterysta.

Paweł przelał tyle samo.

Usiadłyśmy w jej samochodzie. Wyciągnęłyśmy telefony. Ten sam hydraulik, ta sama kwota, to samo zdanie: „Tylko nikomu nie mów, wstyd mi prosić”.

Ewa zaczęła płakać ze złości. Ja robiłam zrzuty ekranu.

Wieczorem zadzwoniłyśmy jeszcze do cioci Teresy. Ona miesiąc wcześniej opłaciła rzekome zadłużenie czynszowe Haliny. My też. Usiadłam przy kuchennym stole i wszystko spisałam. W osiem miesięcy oddaliśmy teściowej ponad siedem tysięcy złotych.

Paweł długo patrzył na kartkę.

— Może się pogubiła — powiedział w końcu.

— To jutro pomożemy jej się odnaleźć.

Pojechaliśmy razem. Drzwi otworzyła w nowym dresie. W salonie stała kanapa, której wcześniej nie widziałam, a na stole leżał folder z ofertami wyjazdów do sanatorium prywatnie.

Nie zaczęłam od kanapy. Poprosiłam o fakturę za naprawę pieca.

Halina od razu spojrzała na syna.

— Ona przyjechała mnie kontrolować?

— Mamo, Ewa też zapłaciła — powiedział Paweł.

Zapadła cisza. Teściowa poprawiała serwetę, chociaż leżała równo.

Najpierw mówiła o pomyłce. Potem, że pieniądze miała odłożyć na kolejną awarię. W końcu rzuciła:

— A mnie już nic od życia się nie należy? Całe życie tylko dla was!

Piec był sprawny. Leki wykupiła wcześniej. Kanapę kupiła za gotówkę, opłaciła też turnus wypoczynkowy. Nie wiedziałam nawet, za którą z wymyślonych awarii.

— Dzieci zrezygnowały z zajęć — powiedziałam.

— Nie przesadzaj. Myśmy żadnych zajęć nie mieli i wyrośliśmy.

Paweł wstał.

— Nie będę już wysyłał pieniędzy. Jeśli naprawdę zabraknie na leki, wykupię receptę. Rachunek opłacę bezpośrednio. Gotówki nie będzie.

Halina zaczęła płakać. Nazwała mnie wyrachowaną, jego niewdzięcznym. Gdy wychodziliśmy, krzyknęła, że straciła syna.

W samochodzie Paweł nie odezwał się ani razu.

Minęły dwa miesiące. Zosia wróciła na basen, Antek od września znów będzie trenował. Odkładamy pieniądze na łazienkę, chociaż na razie starczyłoby może na szafkę.

Z Pawłem jest trudniej. Nie kłócimy się już o przelewy, tylko o ciszę po telefonach jego matki. Halina opowiedziała rodzinie, że zabroniłam mu kontaktów. Niektórzy uwierzyli. Ewa broni nas głośno, ciocia Teresa prosi, żebyśmy „dla świętego spokoju” odpuścili.

Wczoraj Paweł siedział przy zgaszonym telewizorze.

— Wiem, że nas oszukała — powiedział. — Ale kiedy płacze, czuję się jak ten chłopak, który powinien ją uratować.

Usiadłam obok. Pierwszy raz od dawna pozwolił mi się przytulić.

Nie chcę, żeby przestał kochać matkę. Chcę tylko wiedzieć, czy w tym kochaniu znajdzie się wreszcie miejsce na nas.