Przyjęłam syna i synową pod swój dach. Po kilku miesiącach usłyszałam, że to ja powinnam się wyprowadzić

— Tutaj miałabyś wszystko pod ręką. I mniej sprzątania — powiedziała Marta, podsuwając mi telefon. Na ekranie była kawalerka: dwadzieścia trzy metry, czwarte piętro bez windy.

Stałam z mokrym talerzem w dłoniach. Piotr siedział przy stole i skubał skórkę od chleba.

— Chcecie, żebym wyprowadziła się z własnego mieszkania?

— Mamo, nikt cię nie wyrzuca — mruknął, nie podnosząc oczu.

A jednak właśnie tak to zabrzmiało.

Osiem miesięcy wcześniej sami stali w moim przedpokoju z torbami. Właściciel wypowiedział im najem, bo zamierzał sprzedać lokal. Marta pracowała w drogerii, Piotrowi obcięli godziny w zakładzie. Nie mieli na kaucję i pierwszy czynsz.

— Tylko na trzy miesiące — obiecał syn. — Odłożymy trochę i znikamy.

Miałam sześćdziesiąt dwa lata, emeryturę po pracy w szkolnej kuchni i trzy pokoje po czterdziestu latach małżeństwa. Od śmierci Andrzeja mieszkałam sama. Ucieszyłam się, że wieczorem usłyszę kogoś za ścianą.

Oddałam im sypialnię. Sama przeniosłam się do małego pokoju, w którym wcześniej prasowałam. Kanapa miała zapadnięty środek, ale powiedziałam, że dobrze mi się śpi.

No, nie spało mi się dobrze. Już wtedy zaczęłam kłamać, żeby im było wygodniej.

Pierwsze tygodnie były nawet miłe. Marta piekła zapiekanki, Piotr naprawił cieknący kran. Ustaliliśmy, że dokładają tysiąc złotych do opłat i zakupów. Raz wpłacili całość, później mniej, bo rata samochodu, dentysta, ubezpieczenie.

Nie naciskałam. Przecież mieli oszczędzać.

Potem moje kubki znalazły się na najwyższej półce.

— Te wyszczerbione tylko zajmują miejsce — wyjaśniła Marta.

Zdjęcie Andrzeja przeniosła z komody do mojego pokoju. Podobno nie pasowało do nowych dodatków. Gdy przyszła do mnie Halina, koleżanka z dawnej pracy, synowa przez cały wieczór ostentacyjnie ziewała.

Rano usłyszałam, że wizyty powinnam wcześniej uzgadniać, bo oni po pracy potrzebują spokoju.

— To mam pytać, czy mogę przyjąć gościa?

— Nie przekręcaj. Chodzi o wzajemny szacunek.

Powiedziała to takim tonem, że przez chwilę naprawdę poczułam się winna.

Najbardziej bolał Piotr. Kiedy próbowałam z nim rozmawiać, patrzył w telewizor.

— Dogadajcie się jakoś. Ja między was nie wejdę.

Tylko że on już stał po jednej stronie. Wystarczało, że milczał.

Przestałam smażyć cebulę, bo Marcie przeszkadzał zapach. Telewizję oglądałam ciszej. Po dwudziestej drugiej bałam się włączyć pralkę, choć wcześniej wracałam z rehabilitacji i czasem dopiero wtedy miałam siłę zrobić pranie.

Któregoś dnia znalazłam swoje obrusy w worku przy drzwiach. Marta oddawała rzeczy na zbiórkę.

Wyciągałam je po jednym. Ten haftowany dostałam od mamy. Na świątecznym został ślad po świecy, którą przewrócił kiedyś mały Piotr.

— Mogłaś zapytać — powiedziałam.

— Przecież od lat tego nie używasz.

Nie odpowiedziałam. Usiadłam z tym workiem na kolanach i nagle poczułam się strasznie stara.

Ogłoszenie kawalerki pokazała mi tydzień później. Mówiła o zamianie mieszkania, o pieniądzach, które moglibyśmy z tego mieć. Oni planowali dziecko, potrzebowali przestrzeni. Ja przecież zajmowałam tylko jeden pokój.

— To mieszkanie kupiliśmy z twoim ojcem — zwróciłam się do Piotra. — Pamiętasz, ile lat spłacaliśmy pożyczkę?

— Pamiętam. Ale Marta chce dobrze.

Odstawiłam talerz tak mocno, że pękł przy brzegu.

— To dlaczego mnie jest coraz gorzej?

Zapadła cisza. Pierwszy raz żadne z nich nie miało gotowej odpowiedzi.

Następnego ranka usiadłam z nimi przy stole. Ręce trzymałam pod blatem, żeby nie widzieli, jak drżą.

— Chcę, żebyście znaleźli własne mieszkanie. Ustalmy termin. Mogę dać wam sześć tygodni.

Marta odsunęła krzesło.

— Czyli wyrzucasz własnego syna?

— Proszę dorosłego syna, żeby dotrzymał obietnicy. Miały być trzy miesiące.

Piotr zaczerwienił się aż po uszy.

— Wiesz, jakie są teraz ceny?

— Wiem. Co tydzień stoję przy kasie i odkładam coś z koszyka.

Przez następne dni prawie się nie odzywali. Słyszałam za drzwiami, że jestem uparta, że na starość ludzie robią się egoistyczni. Bolało. Mimo wszystko nie cofnęłam tego, co powiedziałam.

Wyprowadzili się po siedmiu tygodniach. Wynajęli dwa pokoje dalej od centrum. Piotr przy oddawaniu kluczy powiedział cicho:

— Nie wiedziałem, że aż tak ci źle.

— Mówiłam ci, synku.

Spojrzał na mnie i tym razem nie uciekł wzrokiem. Przeprosił. Marta czekała już na klatce.

Wieczorem postawiłam zdjęcie Andrzeja z powrotem na komodzie. Zadzwoniłam do Haliny i zaprosiłam ją na niedzielę. Potem usiadłam w kuchni. Było spokojnie, ale wcale nie czułam się zwyciężczynią.

Nadal tęsknię za synem. Tylko czy naprawdę musiałam wybierać między jego bliskością a prawem do spokojnego życia we własnym domu?