„Przecież i tak siedzisz w domu”. Z niemowlęciem na rękach miałam jeszcze pilnować dzieci szwagierki, aż w końcu pękłam
— Otwórz, przecież wiem, że jesteś w domu! — teściowa szarpała za klamkę, a ja siedziałam pod drzwiami łazienki z dłonią przy ustach. W łóżeczku płakała moja czteromiesięczna Zosia. Za drzwiami czekała pani Halina z dwójką dzieci mojej szwagierki.
Nie potrafiłam wstać. Naprawdę. Patrzyłam na własne kolana i myślałam tylko, że jeśli jeszcze ktoś czegoś ode mnie zażąda, zacznę krzyczeć i już nie przestanę.
Tamtej nocy spałam może półtorej godziny. Zosia budziła się przy każdej próbie odłożenia. O piątej mleko pociekło mi po brzuchu, bo zasnęłam na siedząco podczas karmienia. Przestraszyłam się tak bardzo, że później bałam się nawet mrugnąć.
Kiedy Paweł wychodził do pracy, powiedziałam:
— Ja już nie daję rady.
Poprawił kołnierzyk i pocałował córkę w głowę.
— Wiem, ciężko ci. Prześpij się, jak mała zaśnie.
Tylko że kiedy zasypiała, trzeba było zjeść, nastawić pranie albo umyć butelki. Czasem stałam w kuchni i zapominałam, po co tam przyszłam.
Dzieci Agaty zaczęły do nas trafiać trzy tygodnie wcześniej. Najpierw na godzinę, bo miała rozmowę o pracę. Potem na popołudnie, bo dostała próbne zmiany w sklepie.
Rozumiałam ją. Po rozstaniu została z ratą pożyczki i alimentami, które raz przychodziły, raz nie. Sama przyniosłam jej wtedy garnek zupy. Chciałam pomóc, tylko nie codziennie i nie sama.
Pięcioletni Kuba potrzebował uwagi. Trzyletni Antek nie zdążał do toalety. Kiedy karmiłam Zosię, jeden wspinał się na parapet, a drugi rozlewał sok. Potem sprzątałam i płakałam ze złości na siebie, że krzyknęłam na małe dziecko.
— Nie mogę ich jutro przyjąć — powiedziałam w końcu Pawłowi.
— Agata nie ma z kim zostawić chłopaków.
— A ja nie mam siły.
Westchnął, jakbym utrudniała coś zupełnie prostego.
— Mama mówi, że trochę przesadzasz. Kiedyś kobiety miały po troje dzieci i sobie radziły.
Pamiętam, że właśnie składałam jego skarpetki. Odłożyłam jedną, drugą trzymałam w ręce jeszcze długo po tym, jak wyszedł z pokoju.
Następnego dnia zadzwoniła teściowa.
— Rodzina powinna się wspierać. Ty i tak siedzisz w domu.
— Nie siedzę. Opiekuję się dzieckiem.
— Agata też jest matką, a musi pracować. Trochę empatii, dziewczyno.
Nie odpowiedziałam. Wstyd mi było przyznać, że zazdroszczę Agacie nawet wyjścia do sklepu bez dzieci. Dziesięciu minut w ciszy. Gorącej herbaty.
Z Pawłem kłóciliśmy się już prawie co wieczór. On liczył nadgodziny i rachunki, ja pobudki. Żadne nie słuchało drugiego, ale ode mnie nadal oczekiwano, że przyjmę chłopców.
Wieczorem napisałam na rodzinnej grupie, że potrzebuję przerwy. Agata odpisała: „Dobrze wiedzieć, na kogo można liczyć”. Halina dodała, że nigdy nie wychowywała swoich dzieci na egoistów.
Paweł przeczytał wiadomości przy mnie.
— Mogłaś to załatwić delikatniej.
I to mnie chyba zabolało najbardziej.
Rano teściowa i tak przyprowadziła chłopców. Bez uzgodnienia. Wtedy zamknęłam się w łazience.
Nie wiem, ile trwało to dobijanie. W końcu zadzwoniłam do Pawła. Nie umiałam złożyć zdania. Powtarzałam tylko:
— Przyjedź. Proszę, przyjedź.
Usłyszał płacz Zosi i chyba mój oddech, taki urywany, obcy.
Wrócił po dwudziestu minutach. Matka nadal stała na klatce. Otworzyłam dopiero, kiedy usłyszałam jego głos.
Nie pamiętam wszystkiego. Pamiętam, że podniósł Zosię, a potem spojrzał na mnie. Miałam mokrą koszulkę, drżące ręce i jedną kapcię na nodze.
— Czemu nie mówiłaś, że jest aż tak źle?
— Mówiłam, Paweł. Tylko ty czekałeś, aż powiem to jakoś inaczej.
Usiadł obok mnie. Pierwszy raz od wielu tygodni nie zaczął od tłumaczenia, że on też jest zmęczony.
Kiedy jego matka weszła i powiedziała, że chłopcom robi się przykro, wstał.
— Zabierz ich do siebie. Dzisiaj i przez najbliższe tygodnie nie będziemy ich pilnować. Później tylko wtedy, jeśli oboje się zgodzimy.
— Będziesz mi rozkazywał we własnej rodzinie?
— Chronię swoją żonę. Powinienem był zrobić to wcześniej.
Nie poczułam ulgi od razu. Byłam zła, że musiał zobaczyć mnie na podłodze, żeby uwierzyć.
Wziął dwa dni urlopu. Przejął przewijanie, spacery i usypianie po wieczornym karmieniu. Ja zadzwoniłam do przychodni, potem umówiłam psychologa. Na pierwszej wizycie przepraszałam, że płaczę. Usłyszałam, że nie muszę.
Teraz dwa razy w tygodniu wychodzę sama. Czasem tylko chodzę między blokami. Paweł zostaje z Zosią i nie dzwoni po piętnastu minutach z pytaniem, kiedy wrócę.
Halina mówi, że psycholog nastawia mnie przeciw rodzinie. Ostatnio nie przyjęła ode mnie ciasta. Postawiłam je na stole i już się nie tłumaczyłam.
Nadal mam gorsze dni. Nadal uczę się zasypiać bez nasłuchiwania każdego szmeru.
Tylko dlaczego musiałam się rozsypać, żeby moje zwykłe „nie daję rady” wreszcie coś znaczyło?