Kupiliśmy mieszkanie w Gdańsku, a rodzina zrobiła z niego darmowy hotel. Kiedy odebrałam klucze, usłyszałam, że nie mam serca
— A wy co tutaj robicie? — zapytała szwagierka, stojąc w drzwiach naszego mieszkania w moim szlafroku.
Za jej plecami zobaczyłam mokre ręczniki na kanapie, pudełko po pizzy i dwie pary dziecięcych butów na stole. Trzymałam torbę z zakupami. Bolała mnie głowa po sześciu godzinach jazdy.
— Przyjechaliśmy do siebie, Aniu.
Przewróciła oczami.
— Trzeba było powiedzieć. My jesteśmy do niedzieli.
Był czwartek. W poniedziałek miałam wracać do pracy. Ten wyjazd zaplanowałam po pogrzebie taty, trzech miesiącach zajmowania się wszystkim i tygodniach zasypiania z telefonem przy poduszce. Chciałam tylko posiedzieć nad wodą i przez chwilę niczego nie musieć.
Spojrzałam na Pawła. Opuścił wzrok.
Mieszkanie kupiliśmy dwa lata wcześniej. Trzydzieści siedem metrów na Przymorzu, bez balkonu, za to dwadzieścia minut spacerem do plaży. Wkład własny zbieraliśmy siedem lat. Ja brałam dodatkowe dyżury w przychodni, Paweł robił instalacje po godzinach.
Kiedy znajomi latali na wakacje, my wymienialiśmy w domu tylko to, co się zepsuło. Stary samochód uruchamialiśmy zimą z duszą na ramieniu. Ale mieliśmy swój kawałek Gdańska.
Zapasowe klucze daliśmy teściowej. Na wszelki wypadek, bo czasem bywała u siostry w Sopocie.
Pierwszy raz pożyczyła je Ani na weekend.
— Przecież stoi puste — powiedział wtedy Paweł.
Nie protestowałam. Zostawiłam czystą pościel, kawę, nawet rozpisałam, którym tramwajem dojechać na plażę.
Potem przyjechał jego kuzyn z narzeczoną. Później ciotka po sanatorium. O niektórych pobytach dowiadywałam się ze zdjęć. Poznawałam nasze firanki w tle.
Po każdym wyjeździe czegoś brakowało albo coś było do zrobienia. Spalony garnek. Piasek w pralce. Pełny kosz podpasek i pieluch. Raz znalazłam w zamrażarce rozmrożone mięso, bo ktoś nie domknął drzwi.
— Nie przesadzaj, to rodzina — słyszałam.
Tylko że rodzina nie płaciła raty, czynszu ani rachunków. Rodzina zostawiała wiadomość: „Skończył się papier, kupcie przed następnym przyjazdem”.
Tamtego czwartku weszłam do sypialni. Na mojej poduszce leżała otwarta kosmetyczka Ani. Nasze ubrania ktoś upchnął na dnie szafy, żeby zwolnić półki.
Usiadłam na brzegu łóżka. I tak jakoś, zwyczajnie, rozpłakałam się ze złości.
Paweł zamknął za sobą drzwi.
— Przenocujemy gdzieś dzisiaj, jutro pogadamy.
— My? Mamy zapłacić za hotel, żeby twoja siostra mogła zostać tutaj za darmo?
— Dzieci już się rozgościły.
— A ja gdzie mam się rozgościć?
Nie odpowiedział. Po drugiej stronie drzwi ucichł telewizor.
Wyszłam i poprosiłam Anię, żeby następnego dnia do południa oddała nam mieszkanie.
— Wyrzucasz moje dzieci?
— Proszę cię, nie stawiaj ich między nami. Nie zapytałaś, czy możesz przyjechać.
— Mama powiedziała, że wolne.
— Mama nie jest właścicielką.
Ania spakowała się jeszcze tego wieczoru. Trzaskała szafkami, a jej mąż nosił torby bez słowa. Przy drzwiach powiedziała, że pieniądze mnie zmieniły. Stałam w skarpetkach na podłodze lepkiej od soku i nie miałam już siły odpowiadać.
Następnego ranka zadzwoniła teściowa.
— Wstyd mi za was. Siostrze żałujecie paru metrów?
Paweł włączył głośnik. Myłam właśnie cudze kubki.
— Mamo, oddaj klucze — powiedział.
Ręka zastygła mi nad zlewem.
— Co?
— Wszystkie komplety. Jeśli ktoś dorobił, też chcę wiedzieć.
Okazało się, że były cztery. Cztery komplety kluczy do mieszkania, na które nadal mieliśmy ponad dwadzieścia lat kredytu.
Wieczorem Paweł przyznał, że wiedział o przyjeździe Ani.
— Napisała w poniedziałek. Myślałem, że jakoś się pomieścimy.
To zabolało bardziej niż jej pretensje.
— Wiedziałeś, po co tu jadę.
— Wiem. Nie chciałem się z nią kłócić.
— Więc zostawiłeś tę kłótnię mnie.
Siedzieliśmy długo przy kuchennym stole. Bez wielkich przeprosin i obietnic. Powiedziałam, że nie będę już sprzątać po gościach, których nie zapraszałam, ani tłumaczyć się z własnych planów. Paweł przytaknął. Tym razem nie dodał żadnego „ale”.
W niedzielę wysłaliśmy rodzinie wspólną wiadomość: pobyt tylko po zgodzie nas obojga, ustalony termin, sprzątanie przed wyjazdem i żadnego przekazywania kluczy dalej. Najbliższe wakacje zostawialiśmy dla siebie.
Posypały się wiadomości o chciwości. Teściowa napisała, że „kiedyś ludzie dzielili się ostatnią kromką”. Ania usunęła mnie z rodzinnej grupy.
Paweł odebrał klucze. Potem wymieniliśmy wkładkę w zamku, bo nikt nie potrafił powiedzieć, czy kopii naprawdę były tylko cztery.
Od tamtej pory rzadziej dzwoni telefon. Czasem jest mi z tym przykro. Nadal lubię mieć gości, gotować dla nich śniadanie, siedzieć razem do późna. Nie chcę tylko dowiadywać się pod własnymi drzwiami, że nie ma dla mnie miejsca.
Czy naprawdę trzeba wybierać między spokojem we własnym domu a opinią dobrej rodziny?