W nowym liceum śmiali się, że tylko Hania chce ze mną siedzieć. W dniu naszej szkolnej akcji to ona zdecydowała, czy wpuścimy ich do sali
Hania stała przy tablicy i próbowała dokończyć zdanie o „Lalce”, kiedy z ostatniej ławki dobiegł jej własny głos. „Ja… ja myślę, że…”. Potem znowu to samo. Bartek puszczał nagranie z telefonu, a reszta się śmiała. Polonistka odwróciła się od tablicy i powiedziała: „Dobra, wystarczy”. Do dziś nie wiem, czy mówiła do niego, czy do Hani.
Hania wróciła do ławki. Usiadła obok mnie i dopiero wtedy zobaczyłem, że też się uśmiecham.
— Ty nie musisz — powiedziała cicho. — Oni i tak cię nie wezmą do siebie.
Byłem w tym wrocławskim liceum od trzech tygodni. Po rozstaniu rodziców mama wynajęła kawalerkę na Psim Polu, bo na większe mieszkanie nie starczało. Pod biurkiem trzymałem jeszcze karton z napisem „pokój Kuby”, chociaż biurko stało dwa kroki od jej rozkładanej kanapy. W szkole wystarczyło jedno wolne krzesło przy czyimś stoliku, żebym cały obiad się zastanawiał, czy mogę je sobie przysunąć.
Hania pierwsza zapytała, czy wiem, gdzie jest sala od chemii. Potem zaczęliśmy razem chodzić na przystanek. Wiedziała, który autobus wieczorem omija korki, i umiała przyszyć guzik tak, że nitki prawie nie było widać. O nagraniu powiedziała mi dopiero następnego dnia. Nagrała się dla Oli, żeby przećwiczyć odpowiedź przed lekcją. Ola przesłała wiadomość Bartkowi.
— Najgorsze, że nagrałam to sześć razy — powiedziała Hania. — I wybrałam najlepszą wersję.
Przeprosiłem ją za ten uśmiech. Kiwnęła głową, ale przez dwa dni wracała na przystanek sama.
Pomysł przyszedł mi na zastępstwie, kiedy wychowawczyni spytała, czy mamy coś na szkolny dzień samorządności. Zgłosiłem wymianę umiejętności. Każda klasa mogła przygotować stanowisko z czymś, co ktoś umiał, a czego nie było w planie lekcji. Bartek rzucił, że my z Hanią możemy uczyć, jak nie mieć znajomych.
Po dzwonku Hania dogoniła mnie przy schodach.
— Jak już to robimy, to nie po to, żeby oni się dowiedzieli, jaka jestem fajna. I nie będziemy nikogo wyciągać na środek.
To ona wymyśliła, że można prowadzić stanowisko we dwójkę, napisać instrukcję albo po prostu przyjść i spróbować. Wicedyrektorka zgodziła się puścić wszystkie klasy po kolei, po dwie na godzinę, jeśli sami ogarniemy sale i niczego nie kupimy. Mama przyniosła z pracy ścinki materiału, woźny pożyczył nam narzędzia, a chłopak z pierwszej klasy zjawił się z kołem od roweru. Chciał pokazać, jak znaleźć dziurę w dętce.
Dzień przed wydarzeniem ktoś zerwał naszą rozpiskę z tablicy przy sekretariacie. Hania popatrzyła na cztery pinezki i wyjęła z plecaka drugi egzemplarz.
— U nas w klasie zawsze trzeba drukować dwa — mruknęła.
Rano pod salą czekali Bartek i Ola. Zgłosili stanowisko z montażem filmów, ale Hania nie chciała ich wpuścić z telefonami. Bartek od razu powiedział, że przecież mieliśmy angażować wszystkich. Już otwierałem usta, żeby zaproponować, że jakoś się dogadamy. Wtedy zobaczyłem, jak Hania ściska klucz od sali. Ząbki odbiły jej się na palcu.
— Wszystkich, ale nie na każdych warunkach — powiedziałem.
Ola przyznała, że wysłała nagranie. Zaczęła od „bo myślałam”, urwała i spróbowała jeszcze raz.
— Wysłałam. Nie powinnam była. Przepraszam.
Bartek patrzył w podłogę. Hania powiedziała im, że mogą zostać, jeśli schowają telefony. I że nie muszą pracować akurat przy jej stoliku. Bartek poszedł pomagać przy dętce. Pół godziny później trzymał miskę z wodą, a pierwszak trzy razy kazał mu ją przestawić, bo zasłaniał światło. Przestawiał.
Nie zaprzyjaźniliśmy się po tym dniu. W poniedziałek Bartek znów siedział z tymi samymi ludźmi, a Ola spytała Hanię, czy może się dosiąść na chemii. Hania powiedziała, że dzisiaj nie. Za to polonistka zatrzymała nas po lekcji. Powiedziała Hani wprost, że wtedy przy tablicy powinna była przerwać odtwarzanie nagrania, a nie jej odpowiedź. Zapytała, czy Hania chce ją teraz dokończyć. Hania pokręciła głową.
Na schodach podała mi bluzę. Przyszyła mi guzik przy mankiecie, ten, który od tygodnia nosiłem luzem w kieszeni. Nawet nie zauważyłem, kiedy go zabrała.
— Krzywo? — spytała.
Nie było krzywo. To ja odruchowo chciałem jej powiedzieć, że przecież mogła się dosiąść do Oli, skoro ta przeprosiła. Całe szczęście, że tym razem ugryzłem się w język.
Sam tak bardzo chciałem, żeby ktoś zrobił mi miejsce, że długo nie rozumiałem, czemu Hania nie chce go zrobić Oli. Czy przeprosiny naprawdę coś zmieniają, jeśli po nich nie wolno ci powiedzieć: „Jeszcze nie”?