Wymieniłam zamek, kiedy mąż był w delegacji. Po powrocie powiedział: „Jeśli mama ma wrócić do siebie na stałe, ja też się wyprowadzę”

— Wpuść mnie, Ewa. Mam w środku tabletki — powiedziała teściowa zza drzwi.

Otworzyłam od razu. Pani Irena trzymała w jednej ręce siatkę z ziemniakami, w drugiej stary klucz. Popatrzyła na niego, potem na mnie.

— Czyli jednak nie zamek się zaciął.

Hania wychyliła się z kuchni. Chciałam poprosić, żeby poszła do pokoju, ale pierwsze, co przyszło mi do głowy, to że znowu każę dziecku zejść nam z drogi, zamiast zachować się przy nim jak dorosła.

Teściowa wprowadziła się do nas w listopadzie. Kubę ciągle odsyłali ze żłobka z katarem, a mnie kierowniczka zapytała, czy w ogóle dam radę wrócić na pełny etat. Paweł spłacał jeszcze raty za samochód, którym dojeżdżał do pracy. Na opiekunkę zwyczajnie nas nie było stać. Pani Irena miała zostać do świąt. Swoje mieszkanie, dwa przystanki dalej, zostawiła puste.

Na początku naprawdę mi ulżyło. Kiedy Kuba miał gorączkę, potrafiła siedzieć przy nim pół nocy. Mnie wysyłała do łóżka, bo rano miałam zmianę. Pamiętam, jak raz przyniosła mi herbatę do łazienki, bo tam się zamknęłam, żeby sobie popłakać po telefonie z pracy. Postawiła kubek pod drzwiami. Wtedy umiała nie wchodzić.

W lutym bez pytania przestawiła mi rzeczy w szafkach. Potem pozwoliła Hani oglądać bajki po tym, jak ja wyłączyłam telewizor. Kiedy zaprotestowałam, powiedziała przy córce:

— Mama jest zmęczona, nie wie już, czego się czepić.

Najgorzej znosiłam to wchodzenie bez pukania. Raz weszła do sypialni, kiedy przebierałam się po pracy. Zasłoniłam się bluzką, a ona nawet się nie cofnęła.

— Ewa, mam siedemdziesiąt lat. Co ty przede mną chowasz?

Wieczorem poprosiłam Pawła, żeby sam z nią porozmawiał. Składał skarpetki na kanapie. Dałabym głowę, że tę samą parę składał trzy razy.

— Jest starsza. Należy jej się trochę szacunku.

— A zapukać może?

— Może. Tylko nie róbmy z tego awantury.

Nie zrobiliśmy. To znaczy on nie zrobił nic, a ja od tamtej pory przebierałam się w łazience.

Kiedy wyjechał na trzy dni do Poznania, zadzwoniłam po ślusarza. Rano pani Irena poszła na zakupy. Mogłam jej wtedy powiedzieć. Nie powiedziałam. Chciałam, żeby chociaż raz stanęła przed tymi drzwiami i musiała poczekać, aż ktoś z drugiej strony zdecyduje, czy ją wpuści. Wstyd mi za to, ale właśnie tak wtedy myślałam.

Wzięła tabletki, spakowała rzeczy na kilka dni i zamówiła taksówkę. Ziemniaki zostawiła na wycieraczce. Po godzinie zadzwoniła, bo przypomniała sobie, że w lodówce jest otwarty twaróg i trzeba go zjeść. Dopiero po tym telefonie się rozpłakałam.

Paweł wrócił w piątek. Położyłam jego nowy klucz na stole. Nawet go nie dotknął.

— Wiesz, co mi mama powiedziała? Że dzwoniła do mnie z klatki, a ja nie odebrałem. Siedziałem na spotkaniu. Ona tam stała i nie wiedziała, czy ma gdzie wrócić.

— Wpuściłam ją od razu.

— Ale wiedziałaś, co robisz.

Wiedziałam. I chyba pierwszy raz w tej kłótni nie miałam żadnego „ale”.

Paweł zdjął kurtkę, po chwili znowu ją włożył.

— Jeśli mama ma wrócić do siebie na stałe, to ja się wyprowadzę. I nie mówię o spaniu u niej przez weekend. Mówię o rozwodzie.

Z pokoju Hani dobiegł szelest. Po chwili córka wyszła z zeszytem. Zapytała, kto ją jutro zawiezie na basen. Oboje zaczęliśmy odpowiadać naraz, a ona powiedziała tylko: „Dobra, nieważne”, i zamknęła drzwi. Cicho, aż za cicho jak na nią.

Powiedziałam Pawłowi, że przeproszę jego mamę za to, jak ją potraktowałam. I że chcę, żeby od teraz mieszkała u siebie. Nie umiałam jeszcze powiedzieć, jak ogarniemy odbiory Kuby ani ile godzin będę musiała oddać w pracy. Wiedziałam tylko, że jeśli się teraz zgodzę na jej powrót, znowu będę się przebierała w łazience.

Paweł został na noc. Rano zawiózł Hanię na basen. Zanim wyszedł, wziął klucz ze stołu. Patrzyłam, jak wkłada go do kieszeni, i aż się ugryzłam w język, żeby nie zapytać, czy to coś znaczy.

Czy można przeprosić za wymianę zamka i nadal uważać, że miało się prawo powiedzieć „dość”? Bo ja na razie umiem jedno i drugie, tylko nie wiem, czy Paweł będzie chciał tego wysłuchać.