Przez pół roku Paweł oddawał rodzicom połowę pensji na remont. Dowiedziałam się o tym, gdy zabrakło nam na czynsz

— Nie zapłacisz jutro czynszu? Jak to nie zapłacisz?

Paweł siedział przy stole w kurtce. Wrócił z pracy dziesięć minut wcześniej i nawet jej nie rozpiął. Położyłam przed nim telefon. Właścicielka mieszkania pytała, czy przelew tym razem przyjdzie w terminie.

— Brakuje mi ośmiuset złotych — powiedział. — Wysłałem rodzicom na dom.

— Ile?

— Dwa tysiące siedemset.

Tyle samo wysłał miesiąc wcześniej. I miesiąc przedtem. Pokazał mi historię przelewów dopiero wtedy, gdy zapytałam wprost, od kiedy to trwa. Sześć miesięcy. Za każdym razem połowa jego wypłaty.

O pierwszym przelewie wiedziałam. W domu jego rodziców pod Przedborzem zaczęło cieknąć przy kominie. Zgodziliśmy się dołożyć, bo szwagierka akurat straciła pracę i nie mogła pomóc. Potem Paweł mówił, że w magazynie obcięli nadgodziny. Brałam dodatkowe soboty w aptece, a kiedy w marcu siadła nam pralka, kupiłam używaną od sąsiadki. Jeszcze się cieszyłam, że zaoszczędziłam czterysta złotych.

— A nasze konto na mieszkanie?

— Nic stamtąd nie brałem.

Mówił to tak, jakby zdał jakąś część egzaminu. Tyle że od lutego tylko ja wpłacałam na to konto. Mieliśmy uzbierać na wkład własny i kupić coś w Łodzi, choćby dwa pokoje do remontu. Na razie z tych oszczędności musiałam wyjąć osiemset złotych, żebyśmy mogli zostać w cudzych dwóch pokojach.

W sobotę pojechaliśmy do jego rodziców. Chciałam zobaczyć, na co właściwie poszły te pieniądze. W kuchni stała miska pod rurą przy zlewie, a Teresa myła kubki w wodzie podgrzanej w czajniku. Nie umiałam się na nią złościć, kiedy zobaczyłam, jak niesie ten wrzątek obiema rękami, bo od dawna boli ją nadgarstek.

Potem Stanisław zaprowadził nas do pokoju od ulicy. Na podłodze leżały nowe panele, a pod ścianą stał karton z kompletem drzwi.

— A zlew? — zapytałam.

— Hydraulik miał przyjść we wtorek. A panele były w promocji, drugi raz za tyle nie kupię.

Paweł stał obok mnie i skubał odstającą folię z kartonu.

— Tato, mówiłeś, że ostatni przelew jest na rury.

— No to będą i rury. Przecież nie przepiliśmy tych pieniędzy.

Przy obiedzie Teresa zapytała, czy mógłby wysłać następny przelew kilka dni wcześniej. Paweł powiedział, że w tym miesiącu nie wyśle nic. Tak cicho, że poprosiła, żeby powtórzył. Kiedy powtórzył, odłożyła widelec.

— Pamiętasz, jak ojciec cię woził na kurs do Piotrkowa? Po nocnej zmianie jeździł, żebyś ty miał lepiej. Myśmy wtedy nie liczyli, ile nas kosztujesz.

— Mamo, pamiętam. Ale w czwartek Anka musiała wyjąć z oszczędności na czynsz.

Teresa spojrzała na mnie.

— To nie mogłaś mi powiedzieć, że u was tak źle?

— Sama się dowiedziałam w czwartek.

Przez chwilę słyszeliśmy tylko, jak lodówka próbuje się włączyć. Teresa sięgnęła po jego talerz, chociaż jeszcze jadł. Przytrzymał go dłonią. Myślałam, że zaraz przeprosi. Zawsze przepraszał, nawet kiedy to ojciec pierwszy podniósł głos.

— Nie będę wam już co miesiąc oddawał połowy wypłaty — powiedział. — Po rachunkach zobaczymy z Anką, czy możemy dołożyć do hydraulika. Ale najpierw chcę wiedzieć, ile za to policzy.

— Z Anką — powtórzył Stanisław i wstał od stołu.

W drodze do Łodzi Paweł zapytał, czemu nic nie mówię. Powiedziałam mu, że wciąż nie rozumiem, jak wytrzymywał ze mną te wszystkie wieczory, kiedy oglądaliśmy ogłoszenia. Jeszcze tydzień wcześniej wysłał mi mieszkanie z małym balkonem i napisał, że zmieściłby się tam stolik.

— Chciałem, żebyś się jeszcze trochę cieszyła — odpowiedział.

— Mogłam się nie cieszyć. Mogłam za to wiedzieć.

Przy następnej wypłacie usiedliśmy z kartką. Najpierw odłożyliśmy na czynsz, prąd i jedzenie. Potem Paweł przelał swoją część na wkład własny. Gdy zadzwonił ojciec, nie wyszedł z telefonem do przedpokoju. Powiedział przy mnie, że pieniędzy na drzwi nie będzie. Stanisław się rozłączył, a Paweł przez chwilę trzymał telefon przy uchu, jakby jeszcze czekał na odpowiedź.

Dwa tygodnie później Teresa zadzwoniła do mnie. Zapytała, czy znam hydraulika, który zgodziłby się wymienić na razie tylko odcinek pod zlewem. Podałam jej numer do człowieka, który robił instalację w aptece. Chciałam zapytać, co u niej, ale powiedziała już: „No to dziękuję”, tym swoim głosem, którym żegna listonosza.

Wciąż oglądam mieszkania. Czasem mam odruch, żeby wysłać Pawłowi ogłoszenie, i łapię się na tym, że najpierw otwieram aplikację banku.

Nie wiem, co trudniej mu wybaczyć: te przelewy czy to, że przy każdym z nich pozwalał mi wierzyć, że brakuje nam pieniędzy, bo za mało zarabiamy.