Już od pierwszych zdań wpadam w wir rodzinnej awantury, która rozdziera moje życie na strzępy. Opowiadam o zdradzie, zazdrości i walce o miłość w cieniu polskiej prowincji. To opowieść o tym, jak łatwo można stracić wszystko, co najważniejsze, i czy można jeszcze odzyskać zaufanie bliskich.
Stojąc na peronie w Lublinie z jednym starym bagażem, czułam, jak serce wali mi w piersi. Po latach upokorzeń i życia w cieniu męża alkoholika, zdecydowałam się odejść – dla siebie i dla córki. Teraz, mając czterdzieści trzy lata, pytam sama siebie: czy naprawdę można zacząć od nowa, gdy wszyscy patrzą na ciebie z pogardą?
Moje życie to opowieść o dorastaniu w cieniu ojca alkoholika, nieustannych rodzinnych konfliktach i poszukiwaniu własnej wartości. Przeżyłam wiele bólu, ale też odkryłam w sobie siłę, której nie znałam. Dzielę się tą historią, bo wierzę, że nie jestem jedyna i może ktoś odnajdzie w niej cząstkę siebie.
Moje życie zmieniło się, gdy wyszłam za Krzysztofa – wtedy jeszcze nie wiedziałam, jak bardzo. Zakochałam się w jego uśmiechu i energii, ale nie dostrzegłam ciemnych stron jego duszy. Dziś pytam siebie: czy szczęście to tylko złudzenie, czy może jednak warto o nie walczyć?
Od pierwszych chwil, gdy pozwoliłam przyjaciółce zamieszkać w moim domu, czułam, że coś się zmienia. Zaufanie do bliskich zostało wystawione na próbę, a rodzinne sekrety i konflikty wywróciły moje życie do góry nogami. Dziś opowiadam swoją historię, by zapytać: czy można jeszcze zaufać, gdy wszystko wokół się rozpada?
Opowiadam o tym, jak zakochałam się w Marku, nie wiedząc o jego uzależnieniu od alkoholu. Nasze szybkie zaręczyny i ślub wydawały się spełnieniem marzeń, ale życie z nałogiem okazało się dramatyczną walką o miłość, godność i przyszłość. To opowieść o złamanych obietnicach, rodzinnych konfliktach i pytaniu: czy można naprawdę zacząć od nowa?
Jestem Wiktoria, najstarsza córka Piotra, który od lat zmaga się z alkoholizmem. W liście do szkoły opisałam nasze codzienne zmagania i emocje, które towarzyszą mi każdego dnia. Ten list poruszył serca wielu ludzi, stając się głosem tych, którzy przeżywają podobne historie.
Mój syn dorastał bez ojca. To musiało ukształtować jego charakter. Jego tata opuścił nas, bo „nie mógł znieść rutyny i zbyt dużej odpowiedzialności.” Jakbym ja, dziewczyna trzy lata młodsza, wiedziała więcej o odpowiedzialności niż on. Wychowałam mojego syna sama, dbałam o niego i przygotowywałam do życia. I jak to się skończyło? Michał, mój syn, ożenił się wcześnie.
