Do dziś mam przed oczami moment, kiedy mój syn stał w ciemnym przedpokoju u babci i szeptał, że boi się zasnąć. Pojechałam po niego wcześniej, choć wszyscy mówili mi, że przesadzam i że dziecko musi się „zahartować”. Wtedy pękło coś nie tylko między mną a teściową, ale też między mną a własnym mężem.
Siedmioletni Staś pyta mamę, czy jest gorszy, bo babcia znów go zignorowała na rzecz drugiej wnuczki. Czy w rodzinie, gdzie miłość jest dzielona nierówno, a dziecko czuje się niewidzialne, jest jeszcze miejsce na przebaczenie i naprawę relacji?
Od zawsze brakowało mi ojca, a mama była dla mnie wszystkim. Gdy pojawił się w naszym życiu pan Andrzej, czułem bunt i nieufność. Dopiero z czasem zrozumiałem, jak bardzo mama zasługiwała na szczęście i jak nowa rodzina może uleczyć stare rany.
Mam na imię Kacper i mam siedem lat. Moje życie to walka o miłość, której nie rozumiałem, dopóki jej nie straciłem. Czy dziecko może naprawdę uwierzyć, że jeśli będzie grzeczne, to ktoś je pokocha?
