Mój mąż chce przyjąć pod swój dach swoją chorą matkę. Problem polega na tym, że kilku lekarzy potwierdziło, iż ma ona poważną, nieuleczalną chorobę. Czasami ma halucynacje i okresowo traci pamięć. Potem pamięć wraca. Wychodzi z domu i zapomina drogi powrotnej. Musimy jej szukać. Zachowuje się bardzo dziwnie, czasami wydaje niezrozumiałe dźwięki.
Marzyła o tym, aby jej syn ożenił się z córką bogatego biznesmena, aby mógł odziedziczyć znaczny majątek i wspierać ją. Nie wiadomo, skąd wzięła taki pomysł, ale doprowadziło to do serii niefortunnych wydarzeń.
Wkrótce wychodzę za mąż. Podczas planowania wesela z moim narzeczonym, najbardziej irytującym pytaniem, jakie słyszałam w ostatnich tygodniach, jest: „Dlaczego nie chcesz zaprosić swoich rodziców? Przecież to mama i ojczym cię wychowali!” Z jakiegoś powodu ludzie myślą, że mogą wtrącać się w czyjeś życie i dawać nieproszone rady. Na początku milczałam. Ale
Dorastając, często kłóciłem się z bratem. Jest o trzy lata młodszy ode mnie, a nasi rodzice prawie zawsze stawali po jego stronie, zwłaszcza tata. Szkoła była dla mnie pewnym schronieniem; nie było tam rodziców, a inne dzieci rozumiały mnie i często krytykowały Janka za jego arogancję i zarozumiałość. Nie było dnia, żeby nie drwił z mojego wyglądu.
Kiedy urodziło się moje pierwsze dziecko, chciałam zapewnić mu najszczęśliwsze dzieciństwo, zawsze starając się zaspokoić każdą potrzebę mojego syna. Zawsze byłam praktyczna i zaradna, ale czasami oczekiwania rodziny mogą być przytłaczające.
W naszej rodzinie kobiety zawsze były nieco cięższe. Mama zawsze mówiła, że to genetyka. Bułeczki, smażony kurczak i pączki – jedzenie było najważniejsze. Kiedy byłam mała, nie myślałam o tym zbyt wiele. Jako nastolatka zdałam sobie sprawę, że coś musi się zmienić. „Będziesz jeść to, co ugotuję. Nie dawaj złego przykładu młodszej siostrze. Przestań…”
W wieku 65 lat nie mogę powiedzieć, że jestem nieszczęśliwa, mimo że przez ostatnie 20 lat żyłam sama. Na początku było ciężko i czułam się samotna. Moje dzieci były ogromnym wsparciem; często odwiedzały mnie ze swoimi rodzinami, dzieląc się ze mną swoim życiem. Podczas tych wizyt czas mijał błyskawicznie.
Nadal nie mogę się uspokoić. Tydzień temu musiałam wyrzucić moją córkę z mieszkania. Szczerze mówiąc, nie żałuję swoich działań. Sama sobie na to zasłużyła, razem ze swoim chłopakiem. Wróciłam z pracy i zastałam nieproszonych gości. Zawsze cieszyłam się z wizyt mojej córki, ale sześć miesięcy temu wydarzyło się coś, co zmieniło wszystko.
Pewnego dnia poprosiła swojego syna i jego rodzinę, aby się wyprowadzili, deklarując chęć życia w samotności. Biorąc pod uwagę egoistyczne skłonności mojego brata, nie jest zaskoczeniem, że do tego doszło.
Niedawno zmarł mój ojciec, a ja wyrzuciłem kobietę, z którą mieszkał przez ostatnie piętnaście lat, z jego domu. Moja rodzina uważa, że to, co zrobiłem, było bezduszne, ale ja widzę to inaczej. Gdyby to zależało ode mnie, już dawno byłaby na ulicy. Moja matka odeszła, gdy miałem dziesięć lat – miała raka. Mój ojciec okazał się być
Mój mąż i ja wiemy, że jego rodzice mają środki, aby nam pomóc. Są doskonale świadomi naszego marzenia o posiadaniu własnego domu, a mimo to odmawiają wsparcia. Nie mogę zrozumieć, jak mogą być tak samolubni. Wyszłam za syna bogatych rodziców, ale to nie było decydującym czynnikiem. Kochałam go i dlatego wybrałam życie z nim.
Myślałam, że to będzie wspaniała uroczystość dla całej rodziny. Jednak moja matka uznała, że urodziny mojej córki to idealna okazja, aby postawić szokujące żądanie.
