Mam na imię Tadeusz i mam 68 lat. Po śmierci żony nie wierzyłem, że jeszcze kiedyś poczuję coś więcej niż samotność, aż do dnia, gdy poznałem Halinę. Ta opowieść to nie tylko historia późnej miłości, ale też walki o akceptację w rodzinie i pogodzenia się z własnymi wyborami.
Mam na imię Marian i mam 61 lat. Po śmierci żony żyłem w samotności, aż los postawił na mojej drodze moją pierwszą miłość z liceum – Elżbietę. Nasza historia to opowieść o późnym szczęściu, rodzinnych konfliktach i ranach, które czasem nigdy się nie goją.
W wieku 62 lat nie spodziewałam się już wielkich zmian ani nowych uczuć. Jednak jedno przypadkowe spotkanie w klubie podróżniczym wywróciło mój świat do góry nogami. To opowieść o późnej miłości, rodzinnych konfliktach i odwadze, by jeszcze raz zaufać sercu.
Nigdy nie sądziłam, że w wieku sześćdziesięciu lat jeszcze raz poczuję motyle w brzuchu. Moja rodzina nie mogła zrozumieć, dlaczego się zmieniam i dlaczego nagle zaczęłam żyć pełnią życia. To opowieść o tym, jak odnalazłam siebie i miłość, która przewróciła mój świat do góry nogami.
Zawsze myślałam, że emerytura to czas ciszy i spokoju, ale jedno ogłoszenie wywróciło mój świat do góry nogami. Kurs języka angielskiego dla seniorów miał być tylko rozrywką, a stał się początkiem wielkich zmian. Nie spodziewałam się, że spotkam tam kogoś, kto obudzi we mnie dawno zapomniane emocje i zmusi do przewartościowania całego życia.
Zakochałam się po raz pierwszy od lat, gdy już pogodziłam się z samotnością. Moje dorosłe dzieci nie potrafiły zaakceptować mojego szczęścia i postawiły mnie przed trudnym wyborem. To opowieść o odwadze, tęsknocie za bliskością i walce o prawo do własnego życia.
Mam na imię Barbara i w wieku 62 lat zakochałam się po raz pierwszy od śmierci męża. Mój syn nie potrafił tego zaakceptować i zranił mnie bardziej, niż ktokolwiek wcześniej. To opowieść o walce z uprzedzeniami najbliższych i własnymi pragnieniami.
Mam 62 lata i właśnie wyrzuciłam z domu mężczyznę, który obiecywał miłość, a zostawił po sobie tylko rozczarowanie. Przeżyłam już jeden toksyczny związek, ale nie sądziłam, że historia może się powtórzyć. Teraz zastanawiam się, czy jeszcze potrafię zaufać i czy naprawdę zasługuję na szczęście.
Mam 63 lata i po raz pierwszy od śmierci męża poczułam, że mogę jeszcze kochać. Moje dzieci nie potrafią tego zaakceptować i uważają, że przynoszę im wstyd. Czy naprawdę wiek powinien być przeszkodą do szczęścia?
