Pamiętam moment, kiedy stanęłam w kuchni z mokrymi rękami i usłyszałam od teściowej, że jestem darmozjadem we własnym domu. Przez długi czas zaciskałam zęby, bo mąż powtarzał, że jego matka „po prostu tak mówi” i nie mam się czym przejmować. Dopiero gdy postawiłam wszystko na jedną kartę i zażądałam wyprowadzki, odzyskałam spokój i odwagę, żeby zacząć żyć po swojemu.