Nazywam się Agnieszka i nigdy nie sądziłam, że będę musiała wybierać między własnym życiem a życiem moich dzieci. Lekarze powiedzieli mi, że ciąża z trojaczkami może mnie zabić, ale postanowiłam walczyć o wszystkie trzy. To opowieść o odwadze, strachu, rodzinnych konfliktach i o tym, co znaczy być matką w dzisiejszej Polsce.
Mam na imię Snieżana i zostałam mamą dopiero po czterdziestce. Chciałam dać mojemu synowi wszystko, czego sama nie miałam, ale chyba popełniłam błąd. Teraz patrzę, jak Darek oddala się ode mnie, a ja nie wiem, czy jeszcze potrafię go odzyskać.
Mam na imię Zofia i opowiem Wam, jak samotnie wychowując córkę w małej wsi na Podlasiu, musiałam zmierzyć się z biedą, uprzedzeniami i własną rodziną. Przeszłam przez upokorzenie, strach i rozpacz, ale odnalazłam w sobie siłę, by zawalczyć o lepsze życie dla siebie i mojej córki. Dziś wiem, że nawet gdy wszystko wydaje się stracone, warto wierzyć w siebie i nie poddawać się.
Obudził mnie telefon od byłego męża. Ten jeden dźwięk wywrócił mój świat do góry nogami i zmusił mnie do zmierzenia się z przeszłością, relacją z córką i własnymi lękami. To opowieść o tym, jak trudno jest odnaleźć szczęście po latach rozczarowań, ale też o tym, że nadzieja potrafi pojawić się w najmniej oczekiwanym momencie.
Po czternastu latach wróciłem do rodzinnej wsi na Mazurach, gdzie czekały na mnie stare konflikty, niewyjaśnione żale i miłość, której nigdy nie zapomniałem. Każdy zakręt, każdy znajomy głos przypominał mi o tym, przed czym uciekałem przez lata. Czy można pogodzić się z przeszłością i odnaleźć spokój tam, gdzie wszystko się zaczęło?
Moja historia zaczyna się na szpitalnym korytarzu, gdzie poznałam Lizę – dziewczynę, której twarz na zawsze zmienił tragiczny wypadek. Nasza przyjaźń stała się schronieniem przed wykluczeniem, rodzinnymi konfliktami i walką z własnymi demonami. To opowieść o tym, jak nauczyłam się akceptować nie tylko blizny Lizy, ale i swoje własne.
Od śmierci mojego męża musiałam sama wychowywać trójkę dzieci. Moja mama, choć mieszkała blisko, nie chciała mi pomóc, co zmusiło mnie do dramatycznych wyborów między pracą a rodziną. To opowieść o bólu, rodzinnych konfliktach i sile, którą w sobie odnalazłam.
Zaraz po ślubie poczułam, że nie jestem już panią własnego życia. Każda decyzja była konsultowana z teściową, a mój mąż nie potrafił postawić granic. Dziś zastanawiam się, czy zbyt długo pozwalałam innym decydować o moim szczęściu.
Mam na imię Katarzyna i opowiadam Wam historię, jak z dnia na dzień moje życie zamieniło się w nieustanną walkę o oddech. Przez lata tkwiłam w toksycznym związku z Piotrem, próbując pogodzić pracę, dom i oczekiwania rodziny, aż w końcu musiałam wybrać: czy dalej będę żyć cudzym życiem, czy wreszcie zawalczę o siebie. To opowieść o bólu, strachu, ale też o nadziei i sile, którą każdy z nas może w sobie odnaleźć.
To miał być zwykły rodzinny wyjazd nad Bałtyk, ale skończyło się łzami, kłótniami i poczuciem bezsilności. Wspomnienia z zeszłego lata wracają za każdym razem, gdy widzę morze, a mąż znów namawia mnie na powtórkę. Czy można znaleźć równowagę między własnym spokojem a oczekiwaniami rodziny?
To opowieść o mojej walce o zapewnienie mamie opieki w domu spokojnej starości, gdy zmagam się z poczuciem winy, niezrozumieniem w rodzinie i własnymi ograniczeniami. Jako środkowe dziecko zawsze byłem pomiędzy, ale teraz stoję na pierwszej linii, wyczerpany i rozdarty między miłością a bezsilnością. To mój krzyk, ale i pytanie: gdzie kończy się nasz obowiązek, a zaczyna prawo do własnego życia?
Od lat czekałam na każdy telefon od mojej córki z nadzieją i tęsknotą. Dziś, gdy słyszę jej głos, czuję tylko lęk i smutek, bo wiem, że znowu chodzi o pieniądze. Czy można kochać dziecko i jednocześnie nauczyć się mówić 'dość’?
