Od zawsze czułam, że wieś mnie dusi, a życie pod dyktando rodziny i sąsiadów to nie jest mój świat. W tej historii opowiadam, jak uciekłam do Warszawy, zostawiając za sobą matkę, brata i wszystko, co znałam, by odnaleźć siebie – i jaką cenę za to zapłaciłam. To opowieść o marzeniach, zdradzie, miłości i o tym, czy naprawdę można uciec od własnych korzeni.
Pewnej nocy uciekłam z dwójką małych dzieci przed przemocą męża. W zimnej, ciemnej klatce schodowej, odrzucona przez najbliższą przyjaciółkę, desperacko szukałam nadziei i pomocy. Czy w tym mieście znajdzie się jeszcze ktoś, kto wyciągnie do nas rękę?
Stojąc na peronie w Lublinie z jednym starym bagażem, czułam, jak serce wali mi w piersi. Po latach upokorzeń i życia w cieniu męża alkoholika, zdecydowałam się odejść – dla siebie i dla córki. Teraz, mając czterdzieści trzy lata, pytam sama siebie: czy naprawdę można zacząć od nowa, gdy wszyscy patrzą na ciebie z pogardą?
Opowiadam o tym, jak choroba zmieniła mojego męża nie do poznania i jak musiałam podjąć najtrudniejszą decyzję w życiu. Przeżyłam dramat rodzinny, którego nigdy się nie spodziewałam. Moja opowieść to pytanie o granice poświęcenia i o to, czy można uratować kogoś, kto nie chce być uratowany.
W środku nocy uciekłam z dziećmi przed przemocą, mając nadzieję na wsparcie najbliższych. Zamiast pomocy spotkałam się z obojętnością i zamkniętymi drzwiami. Ta noc na zawsze zmieniła moje spojrzenie na rodzinę, zaufanie i samotność.
Pewnego poranka, smażąc ulubione naleśniki mojego narzeczonego, zrozumiałam, że zatraciłam się w życiu, które nie było moje. Jego rodzina kontrolowała każdy mój krok, a ja stawałam się coraz bardziej niewidzialna. To opowieść o tym, jak odnalazłam w sobie odwagę, by wyrwać się z więzienia oczekiwań i wreszcie być sobą.
Opowiadam o tym, jak codzienność i brak wsparcia doprowadziły mnie na skraj wytrzymałości. Po latach poświęceń dla rodziny podjęłam decyzję, która zmieniła wszystko. Teraz pytam: gdzie jest granica wytrzymałości i jak odzyskać własną wartość w oczach najbliższych?
Tej nocy, stojąc w ciemnym korytarzu z moimi dziećmi, czułam, jak świat wali mi się na głowę. Uciekałam od męża, który przez lata mnie niszczył, ale nikt nie chciał nam pomóc. Czy naprawdę w Polsce nie ma miejsca dla takich jak my?
W środku nocy uciekłam z dwójką dzieci od męża, który przez lata mnie poniżał i bił. Szukałam schronienia u mojej najbliższej przyjaciółki, ale jej mąż zamknął przede mną drzwi. Teraz, siedząc na klatce schodowej, zastanawiam się, czy naprawdę nie mam już nikogo.
Zawsze byłam tą, która wszystko ogarnia. Pewnego dnia, gdy zabrakło mi sił i łez, zdecydowałam się na desperacki krok – uciekłam. Teraz pytam siebie i Was: czy każda matka ma prawo do własnego życia?
Mam na imię Lidia Nowak. Pewnej burzliwej nocy uciekłam z dziećmi z domu, szukając schronienia. Znalazłam nie tylko zamknięte drzwi, ale i bolesną prawdę o rodzinie, zaufaniu i odwadze, by zacząć od nowa.
Uciekłam z dziećmi od męża, który przez lata nas poniżał i bił. W najtrudniejszym momencie życia zawiodła mnie nawet najbliższa przyjaciółka. Teraz stoję na zimnej klatce schodowej i pytam siebie: czy ktoś jeszcze mi pomoże?
