Wrzucali nam obelgi do skrzynki, mijali na klatce jak powietrze, a ja codziennie wracałam do domu z gulą w gardle. Nie spodziewałam się, że przeprosiny przyjdą od człowieka, który ranił nas najmocniej
Wprowadziłam się z mężem do nowego bloku na warszawskim osiedlu i bardzo szybko zderzyliśmy się z niechęcią części sąsiadów. Dostawaliśmy anonimowe kartki do skrzynki, słyszeliśmy złośliwe komentarze na klatce i przez długi czas czułam, że ktoś chce nam pokazać, że nie jesteśmy tu mile widziani. Najbardziej boli mnie to, że obok pogardy była też zwykła ludzka dobroć, a właśnie ona ostatecznie uratowała nas przed całkowitym zamknięciem się na ludzi.