Spłacałam kredyt za mieszkanie, a mama oddała je mojemu bratu. Kiedy zażądałam wyprowadzki, usłyszałam, że niszczę rodzinę
— Tylko nie rób scen przy Paulinie — powiedziała mama, zanim zdążyłam zapytać, dlaczego mój brat otwiera mi drzwi we własnych bokserkach.
Stałam na wycieraczce z torbą zakupów dla niej. Za plecami Marcina zobaczyłam obce buty, suszarkę pełną prania i mój fotel zastawiony kartonami.
— Co wy tutaj robicie?
Brat podrapał się po brzuchu.
— Mieszkamy. Mama ci nie mówiła?
Nie mówiła. Za to dwa dni wcześniej przypomniała mi, żebym kupiła jej kawę na promocji.
Mieszkanie kupiłam siedem lat wcześniej. Dwa pokoje w bloku z wielkiej płyty, trzydzieści osiem metrów. Na wkład własny odkładałam, biorąc dodatkowe zmiany w drogerii. Kiedy koleżanki jeździły nad morze, ja liczyłam, czy po wypłacie zostanie mi na dentystę.
Potem poznałam Piotra. Po ślubie zamieszkaliśmy u niego, bliżej mojej pracy. Moje mieszkanie miało być zabezpieczeniem. Planowaliśmy je wynająć, a pieniądze przeznaczać na ratę.
Tyle że umarł tata.
Mama nie dawała sobie rady z opłatami za wynajmowaną kawalerkę. Zaproponowałam jej moje mieszkanie na kilka miesięcy. Miała pokrywać czynsz administracyjny i rachunki. Kredyt został przy mnie: dwa tysiące trzysta sześćdziesiąt złotych miesięcznie.
Z kilku miesięcy zrobiły się prawie dwa lata.
Nie poganiałam jej. Wciąż myślałam: jeszcze trochę, niech stanie na nogi.
A teraz przy kuchennym stole siedziała Paulina i jadła płatki z mojej miski.
— Stracili wynajem — wyjaśniła mama. — Właściciel podniósł cenę. Przecież nie zostawię syna na ulicy.
— Mogłaś do mnie zadzwonić.
— Wiedziałam, że zaczniesz liczyć.
To zabolało bardziej niż kartony w salonie.
Marcin pracował dorywczo przy remontach. Paulinie skończyła się umowa w sklepie. Rozumiałam, że było im ciężko. Tylko dlaczego dowiadywałam się o wszystkim, stojąc w progu?
— Od kiedy tu jesteście?
— Trzy tygodnie — odpowiedziała Paulina cicho.
Mama odwróciła wzrok.
W domu Piotr długo nic nie mówił. Podał mi herbatę, której nawet nie tknęłam.
— Chcesz im pozwolić zostać? — zapytał w końcu.
— Nie wiem. To mój brat.
— Wiem. Pytam, czego ty chcesz.
Nie umiałam odpowiedzieć. W naszej rodzinie takie pytanie prawie nie padało.
Przez następny miesiąc próbowałam się dogadać. Poprosiłam Marcina, żeby wspólnie z Pauliną pokrywali połowę opłat i ustalili termin wyprowadzki.
— Jak będę miał, to dam — rzucił przez telefon. — Przecież mieszkanie i tak stoi.
— Nie stoi. Mieszkacie w nim.
— Ale kredyt byś płaciła nawet bez nas.
Potem przyszło rozliczenie mediów. Mama zadzwoniła, że brakuje jej pieniędzy. Przelałam sześćset złotych, choć tego samego dnia odłożyłam w aptece własne leki, żeby sprawdzić, czy znajdę je gdzieś taniej.
Nikomu o tym nie powiedziałam. Głupio mi było, no bo jak to wyglądało.
Zaczęłam budzić się przed piątą z zaciśniętymi zębami. W pracy pomyliłam zamówienia, dwa razy płakałam w toalecie. Każda wiadomość od mamy powodowała ścisk w żołądku.
W niedzielę zaprosiła nas na obiad. Myślałam, że wreszcie porozmawiamy spokojnie.
Przy stole siedziała też ciocia Teresa.
— Starsza siostra powinna trochę od siebie dać — zaczęła, zanim zdjęłam kurtkę. — Tobie się ułożyło. Masz męża, macie gdzie mieszkać.
Piotr odsunął krzesło, ale dotknęłam jego ręki.
— A moje raty to płaci mąż czy ja?
— Nie wszystko przelicza się na pieniądze — powiedziała mama.
Marcin westchnął ostentacyjnie.
— Dobra, ile chcesz za tę swoją wielką pomoc?
Patrzyłam na niego i nagle przypomniałam sobie, jak miesiąc wcześniej pożyczyłam od Piotra na naprawę zęba. Wypłatę miałam dostać dopiero za tydzień, a z konta właśnie zeszła rata.
— Chcę, żebyście się wyprowadzili. Macie miesiąc.
Mama odłożyła widelec.
— Wyrzucasz własnego brata?
— Proszę dorosłego człowieka, żeby sam się utrzymywał.
Paulina spuściła głowę. Marcin wstał tak gwałtownie, że krzesło uderzyło o ścianę.
— Zapamiętam ci to.
Ręce trzęsły mi się pod stołem, ale nie cofnęłam słów.
Następnego dnia wysłałam im pisemne wezwanie. Wcześniej skorzystałam z nieodpłatnej porady prawnej. Nie zmieniałam zamków, nie wynosiłam rzeczy. Chciałam odzyskać mieszkanie zgodnie z prawem, nawet gdyby potrwało to dłużej.
Wyprowadzili się po sześciu tygodniach. Paulina znalazła pokój przez koleżankę. To ona oddała mi klucze i powiedziała krótkie „przepraszam”.
Mama została. Ustaliłyśmy na piśmie zasady opłat i to, że nikogo nie wprowadzi bez mojej zgody. Podpisała, ale przez kilka tygodni odzywała się tylko wtedy, gdy musiała.
Marcin do dziś nie odbiera moich telefonów.
Czasem nadal mam ochotę zadzwonić i przeprosić, żeby znowu było normalnie. Tylko czy naprawdę chcę wrócić do tamtej normalności, w której wszyscy byli zadowoleni oprócz mnie?