Po 27 latach małżeństwa odszedł do młodszej. Wrócił, kiedy zrozumiał, że ona nie będzie go obsługiwać

— Możesz schować ten jogurt do lodówki? Jeszcze mi się zepsuje — powiedział Marek, stawiając torbę między moimi kapciami.

Stał w przedpokoju tak, jakby wrócił z delegacji. Nie jak człowiek, który osiem miesięcy wcześniej zostawił mnie po dwudziestu siedmiu latach małżeństwa dla kobiety młodszej od siebie o dziewiętnaście lat.

Patrzyłam na wystającą z torby piżamę. Tę samą, którą kupiłam mu pod choinkę.

— Co ty robisz?

— Wracam, Haniu. Przecież nie będziemy przekreślać całego życia.

Ścisnęłam klamkę. Jeszcze rano myślałam, że najbardziej na świecie pragnę usłyszeć właśnie te słowa.

Odszedł w listopadzie, między moją wizytą u dentysty a przeglądem pieca. Pamiętam takie głupoty, bo wtedy wszystko wydawało się zwyczajne. Wstawiłam rosół, rozwiesiłam jego koszule, zapisałam na kartce: ziemniaki, płyn do naczyń, tabletki dla mamy.

Wieczorem oznajmił, że przy Karolinie znowu czuje, że żyje.

— A przy mnie co czujesz? — spytałam.

Nie odpowiedział. Przesuwał palcem po rysie na stole.

Potem powiedział, że od dawna jesteśmy bardziej współlokatorami niż małżeństwem. Może trochę miał rację. Tylko że jeden współlokator wracał po pracy i siadał przed telewizorem, a drugi gotował, sprzątał i pamiętał, kiedy kończy się ubezpieczenie samochodu.

Pracowałam na kasie w markecie. Przez kilka lat brałam krótszy etat, żeby zajmować się jego matką po udarze. Marek mówił wtedy, że moja pensja i tak niewiele zmienia.

Po jego wyprowadzce nagle zmieniała wszystko.

Usiadłam przy kuchennym stole z rachunkami i kalkulatorem. Opłaty za mieszkanie, rata za pralkę, leki. Przeliczałam trzy razy, jakbym za którymś podejściem miała znaleźć dodatkowe pięćset złotych.

Zaczęłam brać dodatkowe zmiany. W autobusie zasypiałam z głową opartą o szybę. Raz kierowca obudził mnie na pętli, a ja przeprosiłam go i się rozpłakałam. Tak po prostu, przy obcym człowieku.

Nasza córka, Zosia, przyjeżdżała w niedziele z zakupami. Chowała paragon, żebym nie oddawała pieniędzy.

— Mamo, nie musisz udawać, że sobie świetnie radzisz.

Nie radziłam sobie świetnie. Jadłam kolację nad zlewem, żeby nie siadać sama przy stole. Przez pierwsze tygodnie zostawiałam światło w przedpokoju. Ciągle nasłuchiwałam windy.

Później zaczęły przychodzić od niego wiadomości.

Najpierw pytał o dokumenty. Potem o nazwę proszku, bo po innym swędziała go skóra. W styczniu zadzwonił, czy pamiętam, kiedy ma kontrolę u kardiologa.

— Masz to zapisane w kalendarzu — odpowiedziałam.

— Ale ty zawsze wiedziałaś.

Po tej rozmowie pierwszy raz nie płakałam. Byłam wściekła.

W lutym zapisałam się na gimnastykę w domu kultury. Na pierwszych zajęciach wstydziłam się brzucha i spranych legginsów. Potem poznałam Elżbietę, która po ćwiczeniach zaprosiła mnie na herbatę. Wróciłam do domu o dziewiątej i odruchowo sięgnęłam po telefon, żeby uprzedzić Marka.

A potem odłożyłam telefon. Mogłam po prostu wrócić o dziewiątej.

Teraz on stał w moim przedpokoju i patrzył na zegarek.

— Pokłóciliście się? — zapytałam.

Westchnął.

— Z Karoliną nie da się normalnie żyć. Wracam głodny, a ona mówi, że też pracowała. Pranie leży, w lodówce pusto. Człowiek musi się o wszystko prosić.

Poczułam, jak robi mi się gorąco na twarzy.

— Przyjechałeś, bo nie masz obiadu?

— Nie upraszczaj. Brakuje mi domu. Ciebie też.

To „też” zawisło między nami.

Poprosiłam, żeby usiadł w kuchni. Z przyzwyczajenia nastawiłam wodę. Już wyciągałam jego kubek, kiedy zatrzymałam rękę.

— Herbatę możesz sobie zrobić — powiedziałam.

Spojrzał na mnie urażony.

— Będziesz mnie teraz karać?

Przez chwilę widziałam w nim chłopaka, który nosił mnie przez zaspy, kiedy pękł mi obcas. Ojca, który spał na krześle przy łóżku Zosi po operacji. To wszystko przecież było prawdziwe.

Usiadłam naprzeciwko niego. Ręce trzymałam pod stołem, bo drżały.

— Nie chcę cię karać. Ale przez osiem miesięcy nie zapytałeś nawet, jak sobie radzę.

Otworzył usta, lecz nic nie powiedział.

— Możemy iść na terapię — rzucił w końcu. — Ludzie po gorszych rzeczach się schodzą.

Jeszcze kilka miesięcy wcześniej uczepiłabym się tej propozycji. Teraz wyobraziłam sobie następny poniedziałek: jego koszule, obiad na czas i siebie czekającą, aż powie, że jednak warto było wrócić.

— Nie chcę już z tobą być, Marku. Złożę pozew o rozwód.

Wyszedł z torbą i jogurtem. Dopiero wtedy zwymiotowałam ze zdenerwowania.

Następnego dnia umówiłam poradę prawną. Podział mieszkania nadal jest przed nami. Boję się pieniędzy, samotnych świąt i tego, że kiedyś będę żałować. Ale pozwu nie wycofałam.

Czy można pamiętać dobre lata i mimo wszystko nie chcieć kolejnych z tym samym człowiekiem? Ja dopiero uczę się wierzyć, że można.