Przeprowadziłam się do syna, żeby pomóc przy wnukach. Kiedy pakowałam walizkę, zapytał tylko, kto jutro odbierze dzieci

— Jeśli teraz wyjdziesz, kto jutro odbierze dzieci? — zapytał Paweł, stojąc między mną a drzwiami.

Trzymałam walizkę, tę samą, z którą siedem miesięcy wcześniej przyjechałam do nich pomagać. Z kuchni dochodził zapach przypalonego mleka. Marta nawet nie odwróciła głowy.

— Nie wiem, synku. Jesteście ich rodzicami.

Spojrzał na mnie tak, jakbym właśnie powiedziała coś okrutnego.

Po śmierci męża moje mieszkanie na drugim piętrze zrobiło się nieznośnie ciche. Jadłam przy włączonym radiu, żeby słyszeć czyjś głos. Kiedy Paweł zaproponował przeprowadzkę, nie pytałam o szczegóły.

— Tobie będzie raźniej, nam lżej. Marta wraca do pracy, z przedszkolem ciągle jakieś choroby… Przecież jesteśmy rodziną.

Zostawiłam mieszkanie puste. Nie chciałam wynajmować, bo wszystko przypominało mi tam nasze życie. Płaciłam więc czynsz z emerytury, a u syna dokładałam się do zakupów. Z dwóch tysięcy siedmiuset złotych niewiele zostawało, ale wnuki miały babcię pod ręką.

Na początku naprawdę byłam szczęśliwa.

Zosia zasypiała z moją dłonią na policzku. Franek pokazywał mi każdy znaleziony kamień. Gotowałam pomidorową, odbierałam dzieci, czasem nastawiałam pranie. Chciałam być potrzebna.

Tylko że „czasem” szybko zmieniło się w „przecież i tak jesteś w domu”.

Rano szykowałam śniadanie, potem prowadziłam dzieci do przedszkola. Wracałam, sprzątałam, robiłam zakupy, obiad. Popołudniami plac zabaw, wieczorem kąpiel. Paweł pracował długo, Marta po powrocie zamykała się z laptopem.

— Muszę mieć chwilę dla siebie — mówiła.

Ja też musiałam. Tyle że jakoś nikt tego nie zauważał.

Najbardziej bolały drobiazgi.

— Te ręczniki znowu pachną płynem. Prosiłam, żeby mama go nie używała.

— Ziemniaki za słone.

— Nie tak układamy kubki. Ile razy można tłumaczyć?

Mówiła to przy dzieciach, przy Pawle, czasem z takim westchnieniem, jakbym była wyjątkowo oporna. Przestałam nastawiać radio w kuchni. Wolałam słyszeć, kiedy wracała.

Któregoś wieczoru powiedziałam synowi, że jest mi przykro.

Nie podniósł wzroku znad telefonu.

— Mamo, ona jest zmęczona. Nie bierz wszystkiego do siebie.

— A ja?

— Ty przynajmniej nie musisz chodzić do pracy.

Wyszłam do swojego pokoju. Mojego, czyli małego gabinetu z rozkładaną kanapą i suszarką stojącą przy oknie. Usiadłam między mokrymi skarpetkami wnuków i pierwszy raz zatęskniłam za ciszą we własnym mieszkaniu.

Nie powiedziałam nic przez następne tygodnie. No bo jak to, obrażać się o kubki? Tak sobie tłumaczyłam.

Aż przyszła ta środa.

Franek miał gorączkę. Pół dnia przesiedział mi na kolanach. Bolały mnie plecy, nie zdążyłam umyć podłogi, ugotowałam tylko krupnik.

Marta zajrzała do garnka.

— Znowu ciężka zupa? Naprawdę tak trudno zrobić coś, o co proszę?

— Franek miał prawie trzydzieści dziewięć stopni. Nie mogłam go zostawić.

— Ja też robię kilka rzeczy naraz. I proszę nie zostawiać zlewu w takim stanie.

Paweł stał przy lodówce. Czekałam, aż coś powie.

— Może po prostu zamówimy jedzenie — rzucił w końcu.

Wtedy zdjęłam fartuch.

— Nie chodzi o jedzenie.

Marta przewróciła oczami.

— Tylko proszę teraz nie robić scen przy dzieciach.

Nie krzyknęłam. Poszłam się spakować.

Najtrudniej było powiedzieć Zosi, że babcia nie będzie już spała za ścianą. Wcisnęła mi do kieszeni spinkę w kształcie truskawki.

— Żebyś pamiętała przyjechać.

W taksówce płakałam tak, że kierowca podał mi chusteczki i ściszył radio.

W moim mieszkaniu było zimno. Odkręciłam grzejnik, wstawiłam wodę i zjadłam chleb z masłem. Nie umyłam talerza od razu. Patrzyłam na niego chyba dziesięć minut.

Nikt nie przyszedł mnie za to skarcić.

Paweł zadzwonił rano. Zaczęło się od tego, że nie ma jak wziąć wolnego, a Marta ma ważne spotkanie.

— Rozumiem — powiedziałam. — Ale dzisiaj nie przyjadę.

Rozłączył się urażony. Przez trzy dni milczał. Czwartego zapytał, czy może wpaść.

Przyjechali oboje, bez dzieci. Marta ściskała pasek torebki.

— Byłam przekonana, że skoro mama sama proponuje… — zaczęła i urwała. — Nie. To nie usprawiedliwia tego, jak mówiłam.

Paweł patrzył na moje dłonie.

— Widziałem. Po prostu łatwiej mi było udawać, że nie widzę.

Nie rzuciłam im się na szyję. Zrobiłam herbatę.

Ustaliliśmy, że będę odbierać wnuki we wtorki, jeśli będę zdrowa i nie będę miała planów. Pozostałe dni musieli zorganizować sami. Żadnego sprzątania ich domu. Żadnego obrażania się za odmowę.

Minęły dwa miesiące. Nie wszystko jest dobrze, ale Paweł zaczął pytać, zamiast oznajmiać. Marta ostatnio podziękowała za obiad. Po raz pierwszy od dawna usiedliśmy do niego razem.

Nadal kocham ich tak samo. Tylko czy naprawdę musiałam odejść, żeby przy naszym stole znalazło się miejsce także dla mnie?