Spłacałam kredyt za mieszkanie, a mama oddała je mojemu bratu. Kiedy zażądałam wyprowadzki, usłyszałam, że niszczę rodzinę

— Tylko nie rób scen przy Paulinie — powiedziała mama, zanim zdążyłam zapytać, dlaczego mój brat otwiera mi drzwi we własnych bokserkach.

Stałam na wycieraczce z torbą zakupów dla niej. Za plecami Marcina zobaczyłam obce buty, suszarkę pełną prania i mój fotel zastawiony kartonami.

— Co wy tutaj robicie?

Brat podrapał się po brzuchu.

— Mieszkamy. Mama ci nie mówiła?

Nie mówiła. Za to dwa dni wcześniej przypomniała mi, żebym kupiła jej kawę na promocji.

Mieszkanie kupiłam siedem lat wcześniej. Dwa pokoje w bloku z wielkiej płyty, trzydzieści osiem metrów. Na wkład własny odkładałam, biorąc dodatkowe zmiany w drogerii. Kiedy koleżanki jeździły nad morze, ja liczyłam, czy po wypłacie zostanie mi na dentystę.

Potem poznałam Piotra. Po ślubie zamieszkaliśmy u niego, bliżej mojej pracy. Moje mieszkanie miało być zabezpieczeniem. Planowaliśmy je wynająć, a pieniądze przeznaczać na ratę.

Tyle że umarł tata.

Mama nie dawała sobie rady z opłatami za wynajmowaną kawalerkę. Zaproponowałam jej moje mieszkanie na kilka miesięcy. Miała pokrywać czynsz administracyjny i rachunki. Kredyt został przy mnie: dwa tysiące trzysta sześćdziesiąt złotych miesięcznie.

Z kilku miesięcy zrobiły się prawie dwa lata.

Nie poganiałam jej. Wciąż myślałam: jeszcze trochę, niech stanie na nogi.

A teraz przy kuchennym stole siedziała Paulina i jadła płatki z mojej miski.

— Stracili wynajem — wyjaśniła mama. — Właściciel podniósł cenę. Przecież nie zostawię syna na ulicy.

— Mogłaś do mnie zadzwonić.

— Wiedziałam, że zaczniesz liczyć.

To zabolało bardziej niż kartony w salonie.

Marcin pracował dorywczo przy remontach. Paulinie skończyła się umowa w sklepie. Rozumiałam, że było im ciężko. Tylko dlaczego dowiadywałam się o wszystkim, stojąc w progu?

— Od kiedy tu jesteście?

— Trzy tygodnie — odpowiedziała Paulina cicho.

Mama odwróciła wzrok.

W domu Piotr długo nic nie mówił. Podał mi herbatę, której nawet nie tknęłam.

— Chcesz im pozwolić zostać? — zapytał w końcu.

— Nie wiem. To mój brat.

— Wiem. Pytam, czego ty chcesz.

Nie umiałam odpowiedzieć. W naszej rodzinie takie pytanie prawie nie padało.

Przez następny miesiąc próbowałam się dogadać. Poprosiłam Marcina, żeby wspólnie z Pauliną pokrywali połowę opłat i ustalili termin wyprowadzki.

— Jak będę miał, to dam — rzucił przez telefon. — Przecież mieszkanie i tak stoi.

— Nie stoi. Mieszkacie w nim.

— Ale kredyt byś płaciła nawet bez nas.

Potem przyszło rozliczenie mediów. Mama zadzwoniła, że brakuje jej pieniędzy. Przelałam sześćset złotych, choć tego samego dnia odłożyłam w aptece własne leki, żeby sprawdzić, czy znajdę je gdzieś taniej.

Nikomu o tym nie powiedziałam. Głupio mi było, no bo jak to wyglądało.

Zaczęłam budzić się przed piątą z zaciśniętymi zębami. W pracy pomyliłam zamówienia, dwa razy płakałam w toalecie. Każda wiadomość od mamy powodowała ścisk w żołądku.

W niedzielę zaprosiła nas na obiad. Myślałam, że wreszcie porozmawiamy spokojnie.

Przy stole siedziała też ciocia Teresa.

— Starsza siostra powinna trochę od siebie dać — zaczęła, zanim zdjęłam kurtkę. — Tobie się ułożyło. Masz męża, macie gdzie mieszkać.

Piotr odsunął krzesło, ale dotknęłam jego ręki.

— A moje raty to płaci mąż czy ja?

— Nie wszystko przelicza się na pieniądze — powiedziała mama.

Marcin westchnął ostentacyjnie.

— Dobra, ile chcesz za tę swoją wielką pomoc?

Patrzyłam na niego i nagle przypomniałam sobie, jak miesiąc wcześniej pożyczyłam od Piotra na naprawę zęba. Wypłatę miałam dostać dopiero za tydzień, a z konta właśnie zeszła rata.

— Chcę, żebyście się wyprowadzili. Macie miesiąc.

Mama odłożyła widelec.

— Wyrzucasz własnego brata?

— Proszę dorosłego człowieka, żeby sam się utrzymywał.

Paulina spuściła głowę. Marcin wstał tak gwałtownie, że krzesło uderzyło o ścianę.

— Zapamiętam ci to.

Ręce trzęsły mi się pod stołem, ale nie cofnęłam słów.

Następnego dnia wysłałam im pisemne wezwanie. Wcześniej skorzystałam z nieodpłatnej porady prawnej. Nie zmieniałam zamków, nie wynosiłam rzeczy. Chciałam odzyskać mieszkanie zgodnie z prawem, nawet gdyby potrwało to dłużej.

Wyprowadzili się po sześciu tygodniach. Paulina znalazła pokój przez koleżankę. To ona oddała mi klucze i powiedziała krótkie „przepraszam”.

Mama została. Ustaliłyśmy na piśmie zasady opłat i to, że nikogo nie wprowadzi bez mojej zgody. Podpisała, ale przez kilka tygodni odzywała się tylko wtedy, gdy musiała.

Marcin do dziś nie odbiera moich telefonów.

Czasem nadal mam ochotę zadzwonić i przeprosić, żeby znowu było normalnie. Tylko czy naprawdę chcę wrócić do tamtej normalności, w której wszyscy byli zadowoleni oprócz mnie?